1001 Albums

225 - 1971 - Led Zeppelin - Led Zeppelin IV

2009-04-13T12:24:00.003+02:00

Elk album van Led Zeppelin komt tot hiertoe al voor in de lijst, wat niet meer dan terecht kan genoemd worden. De eerste drie albums van Led Zeppelin waren immers geweldige platen, wat ook gezegd kan worden van "Led Zeppelin IV".

Deze plaat blijft immers verrassen, je hoort permanent zaken die je bij eerdere luisterbeurten nog niet had gehoord. Daarnaast zit het ook vol afwisseling: Black Dog, Battle Of Evermore, Going To California, When The Levee Breaks en natuurlijk het onvermijdbare Stairway To Heaven; in geen enkel nummer valt de band in herhaling.

Op dit album is Led Zeppelin dan ook op de top van hun kunnen. Albums komen niet veel perfecter dan dit.

Punten: 10/10

226 - 1971 - Serge Gainsbourg - Histoire De Melody Nelson

2009-04-04T14:25:00.004+02:00

Als er één album uit 1971 niet klinkt alsof het in dat jaar gemaakt is, dan is het wel "Histoire De Melody Nelson" van Serge Gainsbourg. Hij was met dit muzikaal meesterwerk overduidelijk zijn tijd vooruit; het is dan ook een album dat gemakkelijk door Air had kunnen gemaakt zijn, zonder dat ze hun oudbollig hadden geklonken.

Het is een conceptalbum met als baseline: oudere man wordt verliefd op véél te jong meisje, ze nemen het ervan waarna het meisje omkomt en de oudere man opnieuw alleen achterblijft. Serge Gainsbourg spreekt over een baslijn, waarbij strijkers, gitaar en andere instrumenten regelmatig komen invallen. Dit is op zo'n geweldige manier gedaan dat je onmiddellijk in het album getrokken wordt.

"Histoire De Melody Nelson" is dan ook zowat het beste wat 1971 tot nu toe gebracht heeft, samen met Marvin Gaye. Een must-have!

Punten: 10/10

224 - 1971 - Emerson, Lake And Palmer - Tarkus

2009-03-16T17:00:00.000+01:00

De progressieve superband Emerson, Lake And Palmer maakte met "Tarkus" één van hun meesterwerken. Deze plaat is wel grotendeels opgehangen aan de geweldige titelsong, een lang en episch stuk van meer dan 20 minuten, opgedeeld in zeven verschillende delen. Vooral de keyboards van Keith Emerson spelen hierin een grote rol, ook al mag het geweldige drumwerk van Carl Palmer allerminst vergeten worden. Deze progressieve rocksong mag dan ook als een hoogtepunt in de rockgeschiedenis worden gezien.

Jammer genoeg is de rest van het album heel wat minder interessant. Vooral songs als Jeremy Bender en Are You Ready Eddy doen weinig ter zake op dit album. Daarnaast is er, logisch ook, weinig ander werk op deze plaat dat het geniale Tarkus naar de kroon kan steken.

Net als bij Don McLean is dit dan ook een "one song"-album, maar wel één song met geniale allures.

Punten: 8/10

223 - 1971 - Don McLean - American Pie

2009-03-15T16:10:00.002+01:00

Don McLean maakte met "American Pie" zijn doorbraakalbum, maar dan wel een album dat helemaal beheerst wordt door de gelijknamige song. Met Vincent (Starry Starry Night), Grave en Babylon staan er nog wel een aantal goeie songs op het album maar American Pie weet hij op geen enkel moment te overtreffen.

Dit moet je niet verwonderen want dit is echt een fantastisch nummer, later jammer genoeg helemaal verkracht door Madonna. Over de interpretatie van de tekst bestaan veel discussies, erg veel verschillende groepen zijn het nummer naar hun idee gaan interpreteren, maar mij lijkt de verklaring over de teloorgang van de onschuld van de Amerikaanse samenleving de meest waarschijnlijke. Muzikaal gezien start dit eind de jaren '50 met de dood van Buddy Holly, ontwikkelt zich verder met Bob Dylan en The Beatles doorheen de "Summer Of Love" en eindigt in Altamont met een dode en massale histerie bij een optreden van The Rolling Stones. Ook wordt er hier en daar naar politiek verwezen met de moord op Kennedy en Martin Luther King en de gebeurtenissen in Vietnam. De referenties naar al deze verschillende personen, bands en gebeurtenissen zorgen ervoor dat tekstueel deze song een geweldige indruk nalaat.

Jammer dat McLean niet de ganse plaat op dit hoge niveau acteerde, want dan was het een echte topper geweest. Nu is het hoofdzakelijk één goede song waaraan de rest van de plaat vasthangt. Maar wat een song!

Punten: 8/10

222 - 1971 - Dolly Parton - Coat Of Many Colors

2009-03-13T17:00:00.001+01:00

Dolly Parton had al een zak vol hits en een compilatie ervan op haar naam staan toen ze "Coat Of Many Colors" maakte. Dit is echter haar eerste échte albumsucces waarop ze best sterk uit de hoek komt.

Nouja, sterk, muziek die op eender welke manier in een country-jasje zit, is niet zo onmiddellijk mijn ding. Bij Dolly Parton vind ik echter wel een aantal pluspunten: Coat Of Many Colors, Traveling Man en Early Morning Breeze zijn best leuke nummers. Deze worden erg sterk en gevoelig gebracht door Parton. Hieruit blijkt ook dat het verhaal in Coat Of Many Colors haar ook echt is overkomen.

Toch blijft dit, naast de drie nummers, voor mij een album dat me niet kan blijven boeien. Bijzonder jammer, zeker als je beseft dat dit album slechts 30 minuten duurt.

Punten:6,5/10

221 - 1971 - Elton John - Madman Across The Water

2009-03-12T17:00:00.000+01:00

Het lijkt wel een slechte grap van de schrijvers van het boek om Elton John na Can te plaatsen. Waar Can uitblinkt in experimentaliteit verwacht je van Elton John immers een lamlendig popplaatje. Of dacht je nu echt dat de maker van Nikita en Candle In The Wind met iets zou komen dat écht interessant zou zijn voor de muziekliefhebber?

Ik moet mijn mening echter herzien want op "Madman Across The Water" zijn wel degelijk enkele prachtige popsongs terug te vinden zijn waardoor je alle andere miskleunen zowat vergeet. Alleen al het orchestrale Tiny Dancer is een prachtsong die waarvoor je dit album zeker een moet beluisteren. Ook de titeltrack Madman Across The Water is het noteren waard.

Naar het einde toe verwaterd het album wat maar toch is dit nog meer dan de moeite om een keertje te beluisteren. Ik verwachtte me aan een album dat ik probleemloos de grond in zou kunnen boren, maar voor liefhebbers van een goede popsong is dit de moeite waard om een keer te beluisteren.

Punten: 8/10

220 - 1971 - Can - Tago Mago

2009-03-11T17:00:00.000+01:00

Bizar. Dat is wel het minst wat ik over dit album kan zeggen. "Tago Mago" is immers geen plaat die je verwacht aan het begin van de jaren '70. Er wordt geëxperimenteerd met gitaar, bas, drum én electronica alsof het een lieve lust is en hele geluidslandschappen worden neergezet.

"Tago Mago" mag je dan ook gerust een sonisch experiment noemen; een experiment met hoogte- maar ook dieptepunten. Vooral het eerste deel (met Paperhouse, Mushroom, Oh Yeah en Halleluwah) kan bijzonder geslaagd te noemen zijn én vooral beluisterbaar. Je vindt patronen terug die permanent herhaald worden en die je in de plaat trekken.

Totaal tegenovergesteld zijn de twee volgende nummers: Aumgn en Peking O. Laat ons eerlijk zijn, dit is totaal onbeluisterbare noise. Interessant, dat wel; maar niet aan te horen!

"Tago Mago" is echter zo'n mijlpaal dat vooral het eerste, geniale gedeelte moet blijven hangen. Dit is een album dat iedereen met een beetje zin voor experiment een keer moet beluisteren.

Punten: 8,5/10

219 - 1971 - The Doors - L.A. Woman

2009-03-10T17:00:00.000+01:00

Compleet afgeleefd, zo klinkt Jim Morrison op "L.A. Woman", wat niet in het minst aan zijn overmatige drankgebruik zal gelegen hebben. "L.A. Woman" is dan ook de laatste plaat die hij maakte voor hij stierf in Parijs in juli 1971. Daarnaast klinkt het hele muzikale arsenaal van The Doors hoe langer, hoe bluesier.

De absolute topsongs op deze plaat zijn L.A. Woman en Riders On The Storm, allicht niet toevallig de twee langste songs op het album. Ze zijn namelijk absolute uitblinkers als het gaat over solo's en lange composities; om dit te ontdekken is een keer naar The End of Light My Fire luisteren al meer dan voldoende.

Ook de kortere songs (Changeling, Been Down So Long) mogen er gerust zijn, maar dat The Doors toch eerder een 'hit & miss' band waren valt niet te ontkennen, bewijze ook dat er slechts 3 albums van hen in deze lijst staan. Hun self-titled staat op eenzame hoogte, met kort daarachter "Morrison Hotel" en dit "L.A. Woman".

Punten: 9,5/10

218 - 1971 - Yes - Fragile

2009-03-09T17:00:00.000+01:00

Het vorige Yes-abum, simpelweg "The Yes Album" getiteld, kon ik al appreciëren; zeker omwille van het genre-definiërende aspect dat in dit album vervat zat. Progrock werd voor een deel door Yes uitgevonden en ze gaan hier op "Fragile" mee voort en zetten misschien nog wel een stapje extra in de richting van stukken geniale muziek.

Zo heb je het geweldige openingsnummer Roundabout dat herwerkt ook schitterde als een single. Een iets minder commercieel succes, slechts een B-kantje, maar daarom niet minder geniaal was Long Distance Runaround. In principe had dit nummer alles om een single te zijn, maar werd het nooit op die manier uitgebracht. Daarnaast heeft het instrumentale, voornamelijk op akoestische gitaar geënte Mood For A Day en het klassiek geïnspireerde Cans And Brahms wel iets aparts.

"The Yes Album" mag dan een behoorlijk album zijn geweest, toch heeft "Fragile" nog dat tikkeltje meer. Ondanks dat ik hierboven dan niet onmiddellijk de super-progressieve songs kies als de uitblinkers, zijn ook die nummers meer dan geslaagd.

Punten: 9/10

217 - 1971 - The Beach Boys - Surf's Up

2009-03-08T11:17:00.003+01:00

Begin jaren '70 waren The Beach Boys al een heel eind over hun hoogtepunt. De echt goede albums kwamen in het midden van de jaren '60 uit en aan het eind van het decennium wisten ze niet meer echt van welk hout pijlen maken. "Surf's Up" hoort ook in het rijtje van de vergeten Beach Boys albums, althans bij het grote publiek.

De fans van de band, waar ik mezelf niet onder reken, weten immers al langer dat ook op dit album enkele pareltjes terug te vinden zijn. Zo is vooral het afsluitend trio (Day In The Life Of A Tree, Till I Die en Surf's Up) van bijzondere schoonheid. Daarnaast de meeste composities op "Surf's Up" nog behoorlijk fris te noemen. Op Student Demonstration Time na, wat ik evenmin een slecht nummer vind, hebben alle songs de tand des tijds goed doorstaan.

Ergens hou ik dan ook wel meer van "Surf's Up" dan van "Pet Sounds" of "Today!", twee geweldige albums, maar misschien niet met de tijdloosheid van dit album.

Punten: 9,5/10

216 - 1971 - John Lennon - Imagine

2009-03-07T18:19:00.004+01:00

Dit album zit me al een tijdje in de weg om verder te gaan met deze lijst. John Lennon is namelijk een figuur waar ik bijzonder moeilijk over kan schrijven. Waar ik enorm hield van The Beatles heb ik nooit hun eigen werk echt beluisterd. "Imagine" was dan ook een plaat die ik eerst een tijd wilde laten bezinken voor ik er mijn mening over uitschreef.

Niet omdat dit een slecht album is; allerminst! Ik hou van songs als Give Me Some Truth, It's So Hard, Oh My Love, Oh Yoko! en natuurlijk het bijzonder naïeve Imagine. Deze songs tonen aan dat Lennon een groot songschrijver was en misschien wel het hart van The Beatles vormde.

Probleem was dat dit album me niet hetzelfde gevoel gaf als The Beatles. Het mogen dan wel goede songs zijn, ze hebben lang niet dezelfde impact die de songs van dat bandje uit Liverpool wel hadden.

Ik ben nu echter over dit eerder gematigd gevoel bij dit album en ben ermee gestopt om deze songs te vergelijken met het werk van The Beatles. Dit is John Lennon en "Imagine" is een prima album.

Punten: 9/10

215 - 1971 - The Rolling Stones - Sticky Fingers

2009-02-20T17:00:00.000+01:00

1971: The Beatles zijn intussen gesplit terwijl The Rolling Stones uitstekende muziek blijven produceren. Ik vond "Let It Bleed" net iets minder geslaagd als "Beggars Banquet", maar "Sticky Fingers" pakken The Rolling Stones me opnieuw helemaal in.

De band rockt zich als nooit tevoren doorheen dit album: Brown Sugar, Sway, Wild Horses, Bitch en zowat alle andere songs op dit album zijn van bijzonder straffe makelij waardoor de Stones op geen enkel moment gaan vervelen.

"Beggars Banquet" overtreffen ze jammer genoeg net niet, maar toch, na enkele mindere albums in deze lijst is "Sticky Fingers" opnieuw een echte topper!

Punten: 9/10

214 - 1971 - The Allman Brothers - At Fillmore East

2009-02-19T17:00:00.001+01:00

Net als "Shaft" van Isaac Hayes weet ook "At Fillmore East" van The Allman Brothers mij niet echt te overtuigen. Ook hier is er weer sprake van eindeloze jams waar maar geen eind aan lijkt te komen en waar zelfs na tal van luisterbeurten geen touw aan vast te knopen valt.

Technisch gezien is dit album wel puur vakmanschap: het gitaar- en orgelspel zijn bijzonder lekker om te beluisteren; één probleem: twee minuten nadat het album afloopt ben je die toffe riffs alweer vergeten. De blues op dit album zijn dan ook al tal van keren beter gespeeld dan dat The Allman Brothers doen.

Met andere woorden: "At Fillmore East" is net zomin erg memorabel ondanks enkele leuke passages.

Punten: 6/10

213 - 1971 - Isaac Hayes - Shaft

2009-02-18T23:56:00.003+01:00

"Hot Buttered Soul" van Isaac Hayes werkte wonderwel goed bij mij. Ik was dan ook bijzonder benieuwd naar de soundtrack die Hayes voor de film "Shaft" bij elkaar schreef. Jammer genoeg kan ik hier niet zo euforisch over zijn.

Dit album heeft al ettelijke keren gespeeld hier, maar toch hou ik er weinig van vast. In een film is de muziek allicht bijzonder goed gekozen, maar als je het gewoon beluistert, zit er teveel vullertjes in. Je hebt te weinig het gevoel dat er een song geschreven wordt om écht een song te schrijven, dan wel als begeleiding van beelden.

Daarnaast is ook zowat 90% van het album instrumentaal. Dit stoort niet, maar toch, ik vond het vorige album van Hayes net zo bijzonder dankzij zijn fantastische stem. Daarom zijn de songs waarin wel wat zang verwerkt zit ook onmiddellijk de besten.

Jammer genoeg kan "Shaft" me een stuk minder boeien dan "Hot Buttered Soul". Als een soundtrack vast en zeker geslaagd, maar zonder beelden alvast een heel stuk minder boeiend.

Punten: 6/10

212 - 1971 - Carole King - Tapestry

2009-02-05T23:52:00.002+01:00

Carole King is een singer-songwriter waar ik voor het beluisteren van dit album nog nooit van gehoord had. Groot was mijn verbazing dan ook toen ik zowat elk nummer op "Tapestry" kende. Nog groter was mijn verbazing toen bleek dat de schrijfster van deze songs King zelve was, terwijl je de nummers toch steeds vereenzelvigd met de uitvoerders.

Carole King brengt dan ook een bijzonder intieme versie van deze nummers. Geen zware instrumentatie maar voornamelijk piano en een beetje drum zijn de enige muzikale ondersteuning die ze krijgt. Haar stem mag dan misschien niet de beste zijn, en bijlange niet de beste die deze songs ooit gezongen heeft, toch voelt het hele album erg juist aan.

Dat is misschien dan ook het belangrijkste: dat al deze songs ook eens een keer door de schrijfster erachter ingespeeld werden. Ze brengt de songs zoals ze ze in haar hoofd had en dat is zeker niet onverdienstelijk.

Punten: 8,5/10

211 - 1971 - The Who - Who's Next

2009-02-04T00:01:00.003+01:00

"My Generation", "The Who Sells Out" en vooral "Tommy" waren al aardige albums van The Who. "Who's Next" is echter nog enkele klasses sterker. Waar de andere albums nog minder goede songs aan boord hadden of zich helemaal verloren in het concept heeft The Who op dit album gewoon negen keigoede songs bij elkaar geplaatst.

Daarnaast wordt op dit album ook op bijzonder smaakvolle wijze gebruik gemaakt van synths. Dit is doorheen het hele album maar vooral opener Baba O'Riley vind ik dankzij de geweldige intro onmiddellijk een topper. Daarnaast heb je natuurlijk ook nog het overbekende, maar in de versie van The Who ook geweldige, Behind Blue Eyes.

Met andere woorden, op dit album heeft The Who zich duidelijk overtroffen. Dit album is wat mij betreft het beste album van The Who dat intussen al gepasseerd is.

Punten: 9/10

210 - 1971 - The Bee Gees - Trafalgar

2009-01-27T17:00:00.000+01:00

Op zoek naar de meligheid der dingen? Dan zit je bij "Trafalgar" van The Bee Gees onmiddellijk goed. Geen enkele, maar ook geen enkele song is interessant te noemen op dit album. Versta me niet verkeerd, ik hou soms wel eens van meligheid. Zo kan ik best een Novastar wel appreciëren en als het echt moet kijk ik een live-set van Milow ook nog wel uit; maar dit gaat er voor mij ver over.

Na het genietbare "Odessa" knap ik met "Trafalgar" weer helemaal af op de Bee Gees.

Punten: 1/10 (het artwork is misschien nog wel ok?)

209 - 1971 - Yes - The Yes Album

2009-01-27T01:34:00.004+01:00

Ik beken: ik heb altijd al een zwak gehad voor progressieve rock & metal. Rush is altijd één van mijn favoriete bands geweest (ik kijk nu al uit naar "2112") en ook bepaalde albums van Dream Theater kan ik wel waarderen. "The Yes Album" was dan ook een album dat voor mij voorbestemd was om van te houden.

En dat doe ik dan ook. Yours Is No Disgrace, Starship Trooper: A. Life Seeker / B.Disillusion / C. Wurm en Perpetual Change zijn songs die gewoon het hele genre definiëren: elk gaan ze een stuk over de vijf minuten, zitten er talloze tempowisselingen in en wordt voornamelijk de aandacht getrokken door het instrumentale kunnen van de bandleden (wankers!). Heerlijk gewoonweg!

Toch is er nog één minder nummer terug te vinden op dit album namelijk The Clap. Best jammer, maar toch is dit album zeker een érg genietbaar prog-album.

Punten: 8,5/10

208 - 1971 - Marvin Gaye - What's Going On

2009-01-25T17:00:00.000+01:00

Ik moet toegeven, ik keek behoorlijk op tegen twee, no offence, 'zwarte' albums na elkaar. Dit komt omdat ik zwarte muziek van toen niet los kan zien van de rotslechte rap en r&b-crap die tegenwoordig gemaakt wordt en nu nog steeds onder de noemer soul verkocht wordt. Echter, Marvin Gaye heeft met "What's Going On" ervoor gezorgd dat ik soul met een heel ander oog bekijk dan voordien.

Dit album is dan ook pure genialiteit, een voorbeeld voor song-writing en hoe een goed album opgebouwd dient te worden. De songs worden prachtig in elkaar verweven, waardoor het album perfect als één geheel kan worden opgevat. Ondanks dat het dan misschien lijkt alsof het allemaal wat hetzelfde gaat klinken, heeft elke song toch steeds z'n eigen opbouw.

Daarnaast zijn ook de teksten (al duidelijk als je titels van songs leest: What's Going On, Save The Children, Mercy Mercy Me (The Ecology)) behoorlijk kritisch voor de maatschappij en de manier waarop er geleefd wordt en met de aarde omgegaan wordt (toen al!). De prachtig zang van Marvin Gaye zorgt er dan weer voor dat dit op geen enkel moment prekerig gaat klinken.

Dit is voor mij dan ook zowat hét hoogtepunt op het vlak van soulalbums. Pure perfectie waar misschien de muzikanten van nu maar eens inspiratie uit zouden moeten opdoen.

Punten: 10/10

207 - 1971 - Sly & The Family Stone - There's A Riot Going On

2009-01-24T18:25:00.004+01:00

"There's A Riot Going On" van Sly & The Family Stone is na "Stand!" het tweede album van de band in deze reeks. Waar er op het vorige album echter nog maar beperkt aandacht was voor de funksound en verder ging met soul na een aantal nummers gaat het er op dit album heel wat funkier aan toe. Dit is dan ook al een belangrijke reden waarom het een nog beter album dan "Stand!" is geworden.

Daarnaast zijn de teksten nog een stuk maatschappijkritischer dan ze op "Stand!" al waren. Verder zit het ook wel goed met het hele coole sfeertje dat gedurende dit hele album hangt. De band weet met nummers als Family Affair, (You Caught Me) Smilin' en Africa Talks To You 'The Asphalt Jungle' een geweldige sfeer neer te zetten.

Mede daarom is dit album ook zo goed herbeluisterbaar. De songs vervelen niet na enkele luisterbeurten, mede daarom is dit album nog beter dan "Stand!".

Punten: 9/10

206 - 1971 - David Crosby - If I Could Only Remember My Name

2009-01-11T23:50:00.003+01:00

Na solo-albums van Stephen Stills en Neil Young is David Crosby de derde Crosby, Stills, Nash & Young-muzikant die een solo-album opneemt. Waar de anderen me slechts beperkt kunnen overtuigen ben ik helemaal weg van de muziek die David Crosby op "If I Could Only Remember Your Name" heeft opgenomen.

Dit album beluisteren heeft namelijk iets weg van een religieuze ervaring. Je moet je helemaal laten meeslepen in de muziek, je laten verdrinken in het songmateriaal van David Crosby (die wel hier en daar geassisteerd wordt door andere leden van CSNY). Pas dan kan dit album volledig tot haar recht komen. Er staan songs vol melancholie en pure tristesse op dit album; niet het "ik heb medelijden met mezelf"-soort songs maar wel een soort melancholie die je voelt, die permanent sluimert doorheen de songs.

"If I Could Only Remember Your Name" is dan ook één van de mooiste, meest meeslepende albums van de CSNY-familie tot hiertoe. Geweldige muziek om in te verdrinken.

Punten: 9/10

205 - 1971 - Jethro Tull - Aqualung

2009-01-10T23:11:00.003+01:00

Nog zo'n band die ik eigenlijk allang een keer had moeten checken is Jethro Tull. Deze band komt regelmatig terug in reviews van één van mijn favoriete progressieve metalprojecten, namelijk Ayreon, maar het bleef voor mij toch steeds een blinde vlek.

Na een aantal keer "Aqualung" beluisterd te hebben, heb ik hier dan ook behoorlijk spijt van. Dit is namelijk een topalbum dat een staalkaart biedt van wat progressieve rock nu eigenlijk is. Daarnaast is hun mix met daarin ook de nodige folk verwerkt ook gewoonweg meeslepend waardoor je bij elke beluistering nieuwe elementen ontdekt.

De absolute toppers op "Aqualung" zijn voor mij Aqualung, Cross-Eyed Mary en My God; wat niet wegneemt dat ook de andere nummers de beluistering meer dan waard zijn.

Punten: 9,5/10

204 - 1970 - Syd Barrett - The Madcap Laughs

2009-01-09T00:03:00.003+01:00

Het eerste solo-album van Syd Barrett is een moeilijke nooit om kraken. Niet dat de songs vreselijk complex zijn, wel omdat ik gedurende het hele album tussen twijfel en euforie zweef (en niet omdat ik net als Syd aan de pot met verboden snoepjes heb gezeten).

Nee, dit album is gewoon geniaal, gestoord tot irritant in één keer. Zelfs in één song (Dark Globe) zijn momenten van geniale ingevingen afgewisseld met gestoorde, irritante en ronduit valse passages (wat uiteraard wel de bedoeling is). Zelf ben ik 200% fan van het nummer Octopus.

Dit album is echter zo'n persoonlijke belevenis dat je dit zelf een keer moet checken. In ieder geval één van de meest schizofrene platen uit deze reeks.

Punten: 8/10

203 - 1970 - Santana - Abraxas

2009-01-08T12:49:00.006+01:00

Weer zo'n superheld op gitaar! Ik kwam met Carlos Santana pas in aanraking toen hij Smooth opnam, maar wat hou ik van dat nummer en het gemak waarmee hij gitaar speelt. Met het boek kom ik nu ook in contact met zijn véél vroeger werk, shame on me dat ik dat nog nooit eerder gecheckt heb, namelijk met "Abraxas".

Dit album klinkt nog een stuk puurder dan hetgeen hij in de jaren '90 heeft gedaan en ook hier klinkt het alsof hij maar naar z'n gitaar moet kijken of het geluid komt er al uit. Zelden hoorde ik iemand met zo'n gemak, zo prachtig spelen. Natuurlijk is het niet enkel Carlos waarrond dit album draait; zo is ook de percussie geweldig uitgevoerd en val ik helemaal voor het orgel in Hope You're Feeling Better. Dit is één van de absolute hoogtepunten, samen met Black Magic Woman/Gypsy Queen, Incident at Neshabur en het rustigere Samba Pa Ti.

Eigenlijk zou ik nog veel meer van deze band moeten gaan checken, want net als voor Smooth val ik helemaal omver van de kwaliteit die geboden wordt in de "latin rock" op "Abraxas".

Punten: 9,5/10

202 - 1970 - Paul McCartney - McCartney

2009-01-07T17:00:00.000+01:00

In hetzelfde jaar als George Harrison en John Lennon brengt Paul McCartney ook een solo-album uit. Deze blijkt lang niet het niveau te halen van de albums van zijn vroegere twee bandgenoten, integendeel.

Bij de beluistering vroeg ik me regelmatig af of dit album ooit was opgepikt zonder dat daar de naam McCartney op zou geplakt hebben. Ik betwijfel het alvast. De songs pakken gewoonweg niet. Op geen enkel moment heb ik het gevoel dat dit album tussen de andere platen van dit boek mag staan op basis van de songs.

Toch vind ik één lichtpuntje, namelijk Maybe I'm Amazed. Dit nummer heeft wel een hook en refrein dat blijft hangen. De punten voor dit album zijn dan ook enkel en alleen op het conto te schrijven van deze song (en ook wel een erg klein beetje op dat van de instrumentaaltjes).

Punten: 6/10

201 - 1970 - James Taylor - Sweet Baby James

2009-01-06T17:00:00.000+01:00

Dankzij dit boek heb ik al enkele prachtige platen leren kennen en "Sweet Baby James" van James Taylor is er daar eentje van. Deze singer-songwriter mixt country-invloeden in zijn muziek en weet op die manier een heel knap album neer te zetten.

Het opent schitterend met het titelnummer Sweet Baby James. Daarnaast zijn ook Fire And Rain, Steamroller, Country Roads en het speelse Oh Susannah absolute blikvangers. Het beste nummer is misschien wel de afsluiter Suite For 20 G waarin naast de klassieke instrumenten ook wat blazers worden bovengehaald.

Dit album is dan ook weer de ontdekking van een geweldige singer-songwriter.

Punten: 10/10

200 - 1970 - The Stooges - Fun House

2009-01-05T17:00:00.000+01:00

We zijn aan nummer 200 gekomen en wat een album is dit! "Fun House" van The Stooges is rauw, smerig en gewoon een keiharde mep in je gezicht. Daarnaast is dit ook pure, muzikale chaos!

Het album klinkt erg live en na wat onderzoek blijkt dit ook zo opgenomen te zijn: de band ging de studio in, speelde de zeven nummers en kwam er terug uit met een plaat onder de arm; of toch zoiets. Dit doet erg veel goed aan de plaat, verdere bewerkingen zouden de rauwe sound en de hele feel die je bij dit soort punk "avant la lettre" krijgt, helemaal teniet doen.

Geen enkele song moet voor elkaar onderdoen, maar als ik dan toch voorkeuren moet hebben, gaan deze naar T.V. Eye, Dirt, Loose en 1970. Daarnaast is ook de sax, die in chaos zeker niet moet onderdoen voor het gitaarspel of zang, een toevoeging die ik geweldig kan appreciëren.

Dit album verkocht dan misschien niet te best op het moment dat het uitkwam, maar dit blijft gewoon een klassieker; een voorloper op alles wat in het punkgenre nog moest komen.

Punten: 10/10

199 - 1970 - Traffic - John Barleycorn Must Die

2009-01-04T17:00:00.000+01:00

Traffic maakte op hun self-titled album weinig indruk op mij. Ze klonken daar als een standaard bandje zoals er in 1968 allicht tientallen rondliepen. Op "John Barleycorn Must Die" bewijzen ze echter een hele transformatie achter de rug te hebben.

Hun rock klinkt nog steeds heel erg bluesy, maar met veel meer jazz (sax!!!) en funk-elementen dan op het self-titled album. Daarnaast vervelen de composities ook op geen enkel moment hoewel, minpuntje, er ook geen enkel echt gedenkwaardig nummer op dit album terug te vinden is waarmee je Traffic later opnieuw associeert.

Toch is dit een lekker luisteralbum voor mensen die een mengeling van stijlen kunnen appreciëren. Traffic maakt in ieder geval een iets leuker album dan hun self-titled.

Punten: 8,5/10

198 - 1970 - Cat Stevens - Tea For The Tillerman

2009-01-03T08:41:00.002+01:00

Where Do The Children Play? en Tea For The Tillerman, twee songs die de laatste tijd regelmatig op televisie kwamen, de eerste in reclame voor Electrabel, de tweede bij de aftiteling van Extra's, maar waarvan ik niet wist wie nu eigenlijk de artiest achter het nummer was.

Dit blijkt Cat Stevens te zijn en deze twee songs blijken slechts twee van de vele hoogtepunten die op Tea For The Tillerman te vinden zijn. Andere absolute hoogtepunten voor mij zijn Wild World, Sad Lisa en Father And Son. Ook de andere songs op dit album zijn een genot voor het oor.

Dit is dan ook een album dat nog lang op mijn iPod zal staan. Zelden hoorde ik een betere combinatie van breekbare, melancholische nummers met uiteindelijk toch een ondertoon van optimisme.

Punten: 10/10

197 - 1970 - Simon And Garfunkel - Bridge Over Troubled Water

2009-01-02T00:52:00.004+01:00

Na "Bookends" en "Parsley, Sage, Rosemary And Thyme" ben ik weer helemaal verkocht aan Simon And Garfunkel. "Bridge Over Troubled Water" is dan wel hun laatste album, maar herbergt opnieuw een heel stel prima songs.

Toch brengt het niet de perfectie van "Bookends", niet elke song betoverd me op dezelfde manier als de songs van dat album. Toch staat ook hier het nodige degelijke materiaal op: Bridge Over Troubled Water, Cecilia, The Boxer en de schitterende afsluiter Song For The Asking zijn stuk voor stuk songs die je gewoon eens moet geluisterd hebben.

Met "Bridge Over Troubled Water" kwam dan wel een eind aan hun carrière samen, toch bleek het een uitstekend album te zijn.

Punten: 9/10

196 - 1970 - George Harrison - All Things Must Pass

2008-12-28T23:35:00.002+01:00

"All Things Must Pass" is een geweldig album in alle opzichten. Er staan geweldig veel goede song op, er staan een aantal geweldige jams op en het is ook nog eens geweldig lang. Zoek je meer dan twee uur muziek? Dan is dit het album wat je moet hebben!

Dat maakt dit album ook zo moeilijk om te beluisteren. Na talloze keren kan ik nog steeds geen enkel nummer als favoriet opnoemen, simpelweg omdat alle 23 songs sterke momenten kennen. Waarom Harrison hier dan ook niet meer dan één album uit gepuurd heeft, is me een raadsel. Was dit zijn statement om te zeggen dat ook hij geweldige songs schreef?

Verder ben ik een absolute fan van zijn gitaarsound. Zijn gitaar is geen opgevoerde naaimachine, maar een prachtig instrument met een geweldige klank. Daarnaast klinken de arrangementen op dit album enorm "vol" waardoor je altijd wel het gevoel hebt, dat er iets te beleven valt.

Harrison werd naast Lennon en McCartney weleens vergeten als song-writer, maar op "All Things Must Pass" laat hij zien dat hij zich er gerust naast mag plaatsen.

Punten: 10/10

195 - 1970 - Rod Stewart - Gasoline Alley

2008-12-27T00:19:00.002+01:00

Een album van Rod Stewart goed vinden, beschouwde ik tot voor kort nog nét geen misdaad tegen de menselijkheid en nu mag ik er zelf één bespreken. Ik zat klaar om dit album genadeloos en tot op de grond af te breken maar dan bleek ik "Gasoline Alley" zowaar een interessant album te vinden en Rod Stewart een goede zanger.

Het heeft dan ook even geduurd voor ik deze review kon/durfde schrijven, want dit had ik allesbehalve verwacht. Op "Gasoline Alley" wordt er gerockt met zowel elektrische als akoestische gitaren, worden er prima songs gespeeld (Gasoline Alley en Only A Hobo als absolute blikvangers) en zingt Stewart *slik* de sterren van de hemel.

God beware mij voor deze bespreking, maar dit zijn negen songs die toch echt wel de moeite zijn om te beluisteren.

Punten: 9/10

194 - 1970 - Soft Machine - Third

2008-12-15T23:45:00.004+01:00

Tachtig minuten muziek, maar toch maar vier nummers tellen; deze plaat boeide me wel. Ik heb ze dan ook zeker tien keer beluisterd en telkens ontdekte ik nieuwe elementen die deze plaat zo geniaal maakt.

De eerste twee nummers zijn hoofdzakelijk rond jazz-thema's opgebouwd, terwijl de volgende twee rockelementen, orgel en electronica bevatten; met andere woorden, een totaal gestoorde combinatie.

Het is dan ook een plaat die het moet hebben van meermaals beluisteren. Met een beetje inspanning is dit een plaat die je regelmatig zult opzetten.

Punten: 8/10

193 - 1970 - The Who - Live At Leeds

2008-12-03T17:00:00.001+01:00

Dat The Who live het best tot hun recht kwamen, bewijst het album "Live At Leeds". De originele versie bevat slechts zes nummers, maar daarop hoor je al hoe een geweldige band ze zijn. Op de volledige versie, met niet minder dan dertien songs en "Tommy" live, ontdek je dat ze ongelooflijk compleet zijn.

Vooral de versie van My Generation die niet minder dan vijftien minuten duurt is echt geniaal te noemen en is stukken beter dan eender welk studiomateriaal dat ze hebben uitgebracht tot hiertoe.

The Who bewijst op dit album een geweldige live-band te zijn en niet te moeten onderdoen voor andere grootheden uit begin jaren '70.

Punten: 9/10

192 - 1970 - Ananda Shankar - Ananda Shankar

2008-12-02T17:00:00.000+01:00

Ik heb de nachtmerries over Ravi Shankar's "Sounds Of India" nog maar net achter mij gelaten, of daar is weer een sitaralbum. Deze keer blijft het in de familie want Ananda Shankar is het neefje van Ravi. Zijn nonkel heeft hem echter niet geleerd de sitar te bespelen, daar had hij een andere leermeester voor nl. Lalmani Misra (what's in a name).

Ananda Shankar pakt het dan ook heel anders aan dan Ravi. Waar die laatste zich hoofdzakelijk bezighield met het verspreiden van typische Indiase muziek, speelt Ananda toch eerder Westers geïnspireerde muziek waardoor het toch net iets toegankelijker klinkt. Dit weet hij te bereiken dankzij sitar-covers van Jumpin' Jack Flash en Light My Fire.

Ook de originele composities komen op dit album prima tot hun recht, waardoor ik aan dit sitaralbum geen nachtmerries overhou. Het is een eigenaardig instrument, die sitar, maar wel één waar je duidelijk veel mee kunt.

Punten: 7,5/10

191 - 1970 - Nick Drake - Bryter Later

2008-12-01T17:00:00.000+01:00

Dat ik Nick Drake wel kon appreciëren bleek al uit mijn bespreking van "Five Leaves Left", een geweldig singer-songwriter-album dat de tand des tijds prima bleek doorstaan te hebben. Een jaar na dat geweldig album maakte Drake "Bryter Later", opnieuw een album dat het eeuwige leven lijkt te hebben.

Op dit album zijn dan ook tien ijzersterke songs te vinden, waarvan drie instrumentale, die de aandacht grijpen, die je kippenvel doen krijgen. De vergelijking met "Five Leaves Left" gaat niet echt op, aangezien er een stuk jazzier passages op dit album zitten. Bijzonder geslaagd vind ik At The Chime Of The City Clock, met een prachtig saxofoon-arrangement in de achtergrond. De rest van de band wordt overigens gevormd door de leden van Fairport Convention, die stuk voor stuk een prima stukje muziek afleveren.

Deze tien songs zijn opnieuw stuk voor stuk meesterwerkjes. Dit album bewijst alvast dat deze singer-songwriter veel te vroeg is komen te overlijden.

Punten: 10/10

190 - 1970 - The Grateful Dead - American Beauty

2008-11-30T13:50:00.002+01:00

Voor "Live/Dead" van The Grateful Dead ging ik allesbehalve plat. Dit live-album van The Grateful Dead bevatte hoofdzakelijk veel te lange improvisaties waar weinig of niets uitkwam wat ook maar enigszins op een song leek.

Daar staat "American Beauty" dan ook lijnrecht tegenover. Waar ze eerder met beide voeten vol in de psychedelica stonden, houdt de band zich op dit album eerder in de country en folk-hoek op. Je kan dan ook vergelijkingen trekken met een band als Crosby, Stills, Nash & Young: goed uitgewerkte maar toch gemakkelijk in het gehoor liggende songs waar je als luisteraar absoluut niets op tegen hebt dat ze opstaan.

Meer doet dit album me echter niet. Dit is prima achtergrondmuziek, maar de plaat grijpt me nooit echt vast.

Punten: 8/10

189 - 1970 - Van Morrison - Moondance

2008-11-27T17:00:00.000+01:00

Mr. Morrison, you proved me wrong. Waar ik bij de bespreking van "Astral Weeks" nog schreef dat ik het nooit iets zou worden tussen mij en zijn muziek, vind ik "Moondance" een erg mooi album.

De redenen? Drie prachtige songs: And It Stoned Me, Moondance en Crazy Love. Ook de rest van dit album, met de folky en jazzy instrumentatie kan ik bijzonder goed smaken. Waar ik de vlakke stem van Morrison op "Astral Weeks" een zwaar minpunt vond, vind ik het nu net bijdragen tot de sfeer die het hele album uitademt.

Daarom: Van Morrison bewijst met "Moondance" dat hij wel degelijk een album kon maken wat mij wel kon boeien. Zeker en vast geen verkeerd stukje jazzy folk.

Punten: 8,5/10

188 - 1970 - Deep Purple - Deep Purple In Rock

2008-11-26T17:00:00.002+01:00

Na tweemaal Black Sabbath en driemaal Led Zeppelin is het nu eindelijk de beurt aan die andere iconen van Deep Purple. Op dit album verkeerde de band, in de klassieke 'Mark II' line-up met Blackmore, Gillan, Glover, Lord en Paice, in bloedvorm en schreef een album dat de competitie kan aangaan met "Led Zeppelin III" en "Paranoid".

Ook op dit album staat één rasechte klassieker, namelijk het geweldige Child In Time. Zelfs als je dit keer op keer beluistert, dan nog blijft dit een geweldige song die perfect overeind blijft. Aanvankelijk vond ik op "Deep Purple In Rock" weinig andere boeiende songs, maar na enkele luisterbeurten blijven opener Speed King, het stomende Flight Of The Rat en het beukende Into The Fire ook nog hangen.

Het kan dan wel de competitie aan met de albums van Led Zeppelin en Black Sabbath, toch zal het pleit steeds beslecht worden in het voordeel van de beide anderen. Waar Led Zeppelin nog iets meer afwisseling in de muziek wist te brengen en Black Sabbath het voordeel had om gewoon complete albums te schrijven die keer op keer blijven boeien, heeft Deep Purple dat net ietsje minder. Dit album krijgt dan ook net ietsje minder dan beide andere.

Punten: 8/10

187 - 1970 - Led Zeppelin - Led Zeppelin III

2008-11-25T17:00:00.000+01:00

Elk album van Led Zeppelin in deze lijst maakt me telkens een beetje meer fan van de band en doet me steeds weer hopen op een optreden van hen (mét Robert Plant, uiteraard), zo ook met "Led Zeppelin III". Op dit album geen zuivere heavy rock maar heavy rock met folk-invloeden die we ook op het volgende album nog te horen krijgen.

Het album start natuurlijk met een knaller als Immigrant Song, nog steeds één van mijn favoriete Led Zeppelin-songs. Daarnaast vind ik vooral Gallows Pole, Tangerine en Celebration Day (wat een geweldig solo'tje!) schitterende nummers. Verder is ook het iets rustiger beginnend maar steeds aanzwellend Since I've Been Loving You een hoogtepunt in het werk van de band.

Led Zeppelin stond bij het maken van dit album dan ook op het hoogtepunt van hun kunnen, zeker nu ze de iets rustigere (akoestische) passages beginnen af te wisselen met iets heavier, bluesier materiaal. Kortom, weer zo'n klassieker!

Punten: 10/10

186 - 1970 - Neil Young - After The Goldrush

2008-11-24T17:00:00.000+01:00

Na geweldige passages bij Crosby, Stills, Nash & Young en Buffalo Springfield en het prachtige solo-album "Everybody Knows This Is Nowhere" had ik hoge verwachtingen voor "After The Goldrush". Ik ben namelijk geen Neil Young-adept en ken nauwelijks albums van hem. Dit is dan ook een indruk na een tiental luisterbeurten.

Jammer genoeg worden mijn verwachtingen niet ingevuld. Er zitten nauwelijks nummers in die me echt doen opkijken of waarvoor ik de plaat opnieuw zou opzetten. Voor mij valt dit album dan ook eerder te klasseren als middelmatig dan als een echte klassieker.

Punten: 7/10

185 - 1970 - Black Sabbath - Paranoid

2008-11-22T18:19:00.002+01:00

Ik was al bijzonder te spreken over het self-titled debuutalbum van Black Sabbath, hun tweede album "Paranoid" is nog een aantal keren straffer. Dit is Metal met de grote M, no doubt about it.

Het album begint met het geniale vierluik War Pigs, Paranoid, Planet Caravan en Iron Man. War Pigs en Iron Man zijn enigszins gelijkaardige songs, relatief lange, uitgewerkte songs met geweldige gitaarlijnen. Paranoid is dan weer In-Your-Face en gewoonweg dé klassieker van deze band. Planet Caravan is eningszins de vreemde eend in de bijt, maar is toch een ongelooflijk intrigerend nummer.

De andere vier songs die volgen zijn iets minder legendarisch, maar desalniettemin bijzonder sterk met geweldig gitaarwerk van gitaargod Iommi. "Paranoid" overtreft dan ook "Black Sabbath" ruimschoots.

Punten: 9,5/10

184 - 1970 - Crosby, Stills, Nash & Young - Deja Vu

2008-11-22T18:07:00.004+01:00

Na het eerste album van het trio Crosby, Stills & Nash werd ook Neil Young aan boord gehesen voor het tweede album. Vier is beter dan drie en dat blijkt op dit album. Waar het vorige album al een juweeltje was, dan is dit nog een stukje knapper.

Zo zijn de songs uitgewerkt met een ongelooflijk oog voor detail. De mix van rock, country, folk en akoestische muziek doet het album echt ademen en laat steeds ruimte voor onverwachte wendingen in de songs. Om dat te ontdekken moet je zomaar even de eerste vier songs beluisteren: vier totaal verschillende stijlen, maar op dit album kan dit alles zonder dat je er raar van opkijkt.

"Deja Vu" is dan ook een solide album van vier geweldige songwriters.

Punten: 9,5/10

183 - 1970 - John Lennon - John Lennon/Plastic Ono Band

2008-11-18T17:00:00.000+01:00

The Beatles mochten dan wel mijn helden zijn, wat ze solo deden na de split heb ik mezelf geen moment afgevraagd. In plaats van dat uit te zoeken zette ik gewoonlijk nog een keertje "Abbey Road", "Sgt. Peppers" of "The White Album" op. Met "John Lennon/Plastic Ono Band" heb ik voor het eerst ook één van die solo-albums beluisterd en ik moet zeggen, John Lennon proved me wrong.

Dit album mag immers gerust een klassieker genoemd worden. Lennon schreef hiervoor ook weer geweldige songs die tot op de dag van vandaag de tand des tijds redelijk goed doorstaan. Geen enkel moment had ik immers het gevoel te luisteren naar een album dat niet minder dan 38 jaar oud is! Vooral songs als Working Class Hero, Remember, Love en God blijven bij mij hangen.

Ik kijk er dan ook naar uit om nog meer solo-albums van Lennon en natuurlijk ook McCartney te beluisteren. Dit is alvast een goede, eerste kennismaking met het solowerk van Lennon.

Punten: 9,5/10

182 - 1970 - Stephen Stills - Stephen Stills

2008-11-17T17:00:00.001+01:00

Als je in Buffalo Springfield hebt gespeeld en lid bent van Crosby, Stills & Nash dan zijn de verwachtingen bij een solo-album uiteraard bijzonder hoog. Die koesterde ik dan ook bij het beluisteren van het self-titled solo-album van Stephen Stills.

Dit is dan ook een plaat waar weinig op aan te merken valt. De productie is uitstekend, de songs zitten goed en de namen van de gasten op dit album zijn niet van de minsten (Jimi Hendrix, Eric Clapton, Ringo Starr en uiteraard David Crosby en Graham Nash). Songs als Love The One You're With, Black Queen en Church (Part Of Someone) zijn dan ook gewoonweg schitterend.

Toch is dit geen album wat écht memorabel is. Teveel songs lijken toch wat op elkaar en zelfs na een tiental luistebeurten blijft er weinig hangen. Geschikt als muzikaal behang, maar geen album waar je keer op keer bij opkijkt.

Punten: 7,5/10

181 - 1970 - The Carpenters - Close To You

2008-11-16T17:42:00.002+01:00

"Close To You" is een album waar ik in principe een hekel aan zou moeten hebben. De melodietjes, harmonieën, matige teksten en het zeemzoete gevoel dat aan heel wat songs vasthangt zijn gewoon zaken die ik niet zoek in muziek.

Toch is de pop van The Carpenters niet zo onoverkomelijk slecht als die van The Mamas And The Papas. Na meer luisterbeurten blijkt dat zeemzoete gevoel namelijk niet zó zoet te zijn en zijn die harmonieën best wel ok. Zo vind ik songs als We've Only Just Begun en Love Is Surrender best te beluisteren. Er is echter één song die er bij mij steeds bovenuit steekt en dat is Mr Gruder.

Ze hadden van één ding wel moeten afblijven en dat is Help van The Beatles. Die cover is het absolute dieptepunt van dit album.

Punten: 7/10

180 - 1970 - The Doors - Morrison Hotel

2008-11-11T14:14:00.004+01:00

Drie jaar en bijna 90 albums na hun self-titled debuut is er eindelijk nog eens een teken van leven van The Doors in deze lijst. Ze hadden in die periode dan wel enkele albums uitgebracht, maar deze waren toch allen van een iets mindere kwaliteit. Op het eerste zicht lijkt ook dit album allesbehalve bekend: op Morrison Hotel zijn geen overbekende songs als The End, Break On Through of Light My Fire te vinden.

En inderdaad, echt bekend klinken de meeste songs me niet in de oren. Daar staat echter wel tegenover dat The Doors op dit album perfect begrepen hebben hoe ze rock, blues en psychedelica in elkaar laten overvloeien. Zo zijn Roadhouse Blues, Waiting For The Sun, The Spy en Queen Of The Highway wat mij betreft stuk voor stuk pareltjes die gerust op één lijn met die van hun debuut mogen geplaatst worden.

"Morrison Hotel" is dan ook weer opnieuw een geweldig hoogtepunt in deze lijst. The Doors mochten tussendoor dan een aantal mindere albums neergezet hebben, dit is een topper.

Punten: 10/10

178 - 1970 - Spirit - Twelve Dreams Of Dr. Sardonicus

2008-11-11T00:33:00.004+01:00

Dat ik het album van Spirit vergeten was, is niet echt te verwonderen. "Twelve Dreams Of Dr. Sardonicus" mag dan wel een solide album zijn, echt memorabel is het niet; zeker niet als het tussen grootheden als Miles Davis, Black Sabbath en The Doors terecht komt.

Het klinkt enigszins anders dan de andere rockalbums uit hun tijd, maar tegelijk blijft er geen enkele song hangen.

Ik heb dan ook mijn bedenkingen bij dit album. Terwijl je het luistert, is het allemaal wel ok; maar achteraf bleek er niets dat is blijven hangen. Net boven de middelmaat dus.

Punten: 7,5/10

179 - 1970 - Black Sabbath - Black Sabbath

2008-11-09T16:50:00.003+01:00

Jaren heb ik enkel maar metal geluisterd, maar één band ging er bij mij nooit in: Black Sabbath. Ik vond het qua gitaarspel wel altijd schitterend (Iommi is een genie!) maar de stem van Ozzy op de eerdere albums zinde me nooit. Daarom wende ik aan Sabbath via de periode met Dio om dan toch nog eens de eerdere albums op te zetten.

Mijn god wat had ik me vergist. Ook hun eerste album "Black Sabbath" was een ongelooflijke mijlpaal. Eigenlijk past de stem en de zangtechniek van Ozzy perfect bij de sfeer en de gitaarlijnen van Iommi, maar had ik het steeds niet beseft.

Toppers op dit album zijn natuurlijk Black Sabbath, maar ook N.I.B. en Behind The Wall Of Sleep. Stuk voor stuk meesterwerkjes die een periode van heavy metal en heavy rock inluidden.

Punten: 9/10

177 - 1970 - Miles Davis - Bitches Brew

2008-11-03T23:38:00.005+01:00

Jazzalbums en ik zijn al de hele lijst geen al te beste maatjes: Duke Ellington, John Coltrane, Bill Evans en in mindere mate de andere albums van Miles Davis; geen van allen boeiden me écht. "Bitches Brew" van Miles Davis zou je zo in hetzelfde rijtje kunnen zetten, ware het niet dat dit album me plots die klik geeft om toch opnieuw eens goed naar jazz te luisteren. Dat deed ik dan ook met een aantal albums van Miles Davis en plots bleek er toch een deur open te gaan die me jazz enigszins deed begrijpen.

Dit album hangt aan elkaar van de jams, maar ook de producers hebben hier het nodige werk van gemaakt want naast de jams maakten zij ook geluidscollages van het opgenomen werk. Hierdoor kom je aan nummers die vaak langer dan 20 minuten duren maar, indien je aandachtig luistert, toch bijzonder boeiend zijn.

Dit is dan ook geen evident album om zomaar eventjes te beluisteren, het heeft me bijna vier dagen gekost om effectief hierover iets op papier te krijgen, maar het is ongelooflijk fascinerend eenmaal je er even goed voor gaat zitten.

Punten: 9,5/10

176 - 1970 - Derek And The Dominos - Layla And Other Assorted Love Songs

2008-10-30T22:18:00.004+01:00

Bij een bandnaam als Derek And The Dominos dacht ik eerder aan zwarte muziek dan de muziek van Eric Clapton. Het was dan ook een lichte verrassing om tegen alle verwachtingen in geweldige gitaarmuziek te horen.

Ondanks dat de songs doorheen het hele album super klinken, spreekt de albumtitel toch eerder de waarheid. Dit album draait rond Layla en de andere songs, die op zich allesbehalve slecht zijn, verbleken er toch naast.

Verder is het ook wel duidelijk dat dit album vooral een vehikel is voor Eric Clapton. De rest van de band levert een aardige bijdrage maar toch gaat de meeste aandacht uit naar het gitaarspel van Clapton.

Eric Clapton maakt met dit album een bijzonder goede beurt, maar vooral Layla kan ik beluisteren en blijven beluisteren.

Punten: 9/10

175 - 1970 - Creedence Clearwater Revival - Cosmo's Factory

2008-10-28T20:53:00.003+01:00

De jaren '70 gaan van start met het tot nu toe beste album van Creedence Clearwater Revival. "Bayou Country" en "Green River" waren twee verdienstelijke albums, maar toch niet echt origineel genoeg en onderling inwisselbaar. Op dit album laat CCR, en dan met name John Fogerty, pas echt horen wat ze in hun mars hebben.

Ik ben vooral fan de songs Ramble Tamble, de fantastische versie van I Heard It Through The Grapevine en Long As I Can See The Light. Verder staat er met Before You Accuse Me een fantastisch country-uitstapje op dit album en met Travelin' Band gaan ze terug naar de typische rock'n'roll.

De band wijkt niet enorm af van de rock'n'roll-roots op dit album, maar slagen er wel in om dit nog beter, nog strakker en nog interessanter neer te zetten dan op hun eerdere twee albums.

Punten: 9,5/10

174 - 1969 - Frank Zappa - Hot Rats

2008-10-26T18:10:00.003+01:00

Met "Hot Rats" van Frank Zappa sluiten we het lange jaar 1969 en ook onmiddellijk de sixties af. Waar The Mothers Of Invention vaak wat te ver zochten, zet Zappa met dit album veruit mijn favoriet neer van de albums waar hij al aan heeft meegewerkt.

Dit album is dan ook nergens experimenteel om experimenteel te zijn, maar mixt progressieve rock, jazz en psychedelica op zo'n manier dat het ineens allemaal 10 keer zo beluisterbaar is als deze stijlen apart.

Het zijn vooral de eerste twee songs, Peaches En Regalia en Willie The Pimp, die bijzonder de aandacht weten te trekken. Het eerste vooral door de fantastische opbouw en de afwisseling die in het nummer zit. Het tweede is dan weer vooral interessant omwille van de geweldige gitaarsolo die erin verwerkt zit. Deze solo strekt zich over het grootste gedeelte van de negen minuten uit die het nummer duurt, maar op geen enkel moment klinkt hij te lang. Daarnaast zit hier ook een vocaal gastoptreden van Don "Captain Beefheart" Von Vliet in verwerkt.

Ook de andere songs zijn meer dan de moeite om een keer te beluisteren. Waar de twee albums van The Mothers Of Invention niet echt om meer riepen, je had immers al een sonisch bombardement overwonnen, doet deze "Hot Rats" dat wel. Fantastisch album!

Punten: 10/10

173 - 1969 - Alexander "Skip" Spence - Oar

2008-10-25T10:53:00.003+02:00

Iemand die in Quicksilver Messenger Service, Moby Grape en Jefferson Airplane heeft gespeeld en die een solo-album maakt, daar mag je toch best wat van verwachten. Die iemand hier is Alexander "Skip" Spence; gitarist bij de eerste twee bands en drummer in de laatste. Hij maakte "Oar" in slechts twee weken, maar op geen enkel moment klinkt het zo.

Het is een bijzonder bevreemdend album en het klinkt als niets wat ik eerder gehoord heb. Natuurlijk zijn er dingen bij die naar folk verwijzen, zaken die naar psychedelica verwijzen, maar nergens krijg je het gevoel dat hij aan een herhalingsoefening van bepaalde andere stijlen aan het werken is. Deze plaat is uniek, én gestoord. Want dat deze man niet alles op een rijtje had, dat hoor je wel degelijk in de composities van de songs.

Dit is dus een bijzonder bevreemdend album, met een aantal songs die te volgen zijn voor de gemiddelde muziekliefhebber, maar ook een aantal songs waarbij hij de plank serieus misslaat. Na elke luisterbeurt heb ik dan ook het gevoel goed, maar toch niet dat beetje extra.

Punten: 7,5/10

172 - 1969 - The Stooges - The Stooges

2008-10-24T21:41:00.003+02:00

Protopunk, het werd al gebracht door bands als MC5 en The Monks en ook The Stooges maakten eind jaren '60 al iets wat later als de wortels van de punk werden gezien. Hun attitude, hun muziek en hun teksten; alles wijst erop dat we hier aan het begin van een mooi verhaal staan.

Dit album is vooral bekend van songs als I Wanna Be Your Dog, 1969 en No Fun; songs die bij elke liefhebber van dit soort muziek meer dan gekend zijn. Daarnaast heb je nog het fascinerende Ann en de geweldige lange mantra We Will Fall. Dit nummers is rond niets anders dan noise en "wawa"-effecten van de gitaren opgebouwd; geniaal, maar wel een love it or hate it-song!

Met dit album schreven The Stooges muziekgeschiedenis, ook al werd het op het moment van schrijven zo niet ervaren. Een absolute klassieker!

Punten: 10/10

171 - 1969 - Scott Walker - Scott 4

2008-10-23T22:34:00.002+02:00

Scott Walker bracht met "Scott 2" al een bijzonder fascinerend album uit en bewees hierop een fantastisch performer te zijn. Op "Scott 4" zet hij voor het eerst enkel eigen materiaal neer, wat opnieuw op een geweldig resultaat uitdraait. Zijn bombastische arrangementen in combinatie met zijn intiemere teksten zijn erg treffend. Daarnaast draagt zijn stem ook grote gedeelten van de muziek.

Toch vind ik dit album iets minder dan "Scott 2" en dat heeft dan voornamelijk te maken met de afwezigheid van covers. Op het andere album stonden twee Brel-covers, maar dat waren ook onmiddellijk de twee beste songs en de beste redenen om die albums opnieuw op te zetten. Op "Scott 4" vind ik niet zo'n song waar ik het album voor zal herinneren.

Al bij al is het dus een hit-and-miss affaire. Er zijn een aantal goeie songs, maar nergens iets wat er écht bovenuit steekt.

Punten: 7/10

170 - 1969 - Fairport Convention - Liège & Lief

2008-10-22T23:33:00.002+02:00

"Unhalfbricking" van Fairport Convention was een mijlpaal in de Britse folk. Op "Liège & Lief" zet de band een verder geëvolueerd "Unhalfbricking" neer, maar dan toch met net ietsjes meer rock erin verwerkt.

Vooral de songkeuze valt op: de band houdt zich niet voornamelijk bezig met het maken van originele songs, maar kiest ervoor om traditionele folksongs in een nieuw jasje te verpakken. Iets waar ze bijzonder goed in slagen. Wat onmiddellijk opvalt is de fantastische stem van Sandy Denny. Zij heeft misschien wel één van de mooiste folkstemmen die ik al ben tegengekomen. Daarnaast zijn de songs ook prima gearrangeerd.

Met "Liège & Lief" weten ze het knappe "Unhalfbricking" toch nog te verbeteren.

Punten: 9/10

169 - 1969 - Leonard Cohen - Songs From A Room

2008-10-21T20:56:00.004+02:00

Leonard Cohen is altijd al een grote naam geweest voor me, maar het is pas met het debuut "Songs Of Leonard Cohen" dat ik een tijdje geleden beluisterde, dat bij mij is beginnen doordringen wat voor een grootheid het is. Die lijn trekt hij op zijn tweede album "Songs From A Room" snel door.

Op dit album staat echter geen Suzanne zoals op het debuut. Dat was het nummer dat mij het eerst aansprak op het debuut, maar van zo'n hit(je) is hier niets meer te bespeuren. Er staan echter wel een aantal schitterende, aangrijpende songs op dit album: Bird On The Wire, Story Of Isaac en het prachtige The Partisan, dat deels in het Engels en deels in het Frans gezongen wordt.

Het geluid is weinig verfijnd, maar die rauwe emotie doet het hem wel op dit album. Het zorgt ervoor dat je als luisteraar mee wordt getrokken, op zoek naar je emoties, naar gevoelens. Het wordt vaak als een teleurstelling gezien na zijn sublieme debuut, maar ook hierop toont Cohen zich een sublieme songwriter.

Punten: 9,5/10

168 - 1969 - King Crimson - In The Court Of Crimson King

2008-10-20T22:20:00.002+02:00

Nog meer Engelse genialiteit, maar van een heel andere orde. King Crimson bracht met In The Court of Crimson King een mijlpaal, een voorloper, in het progrock-genre uit terwijl andere legendarische bands uit het genre nog steeds naar hun stijl aan het zoeken waren.

Aan deze plaat is enkel de hoes al bijzonder fascinerend. Je kunt er uren naar kijken en je blijft er nieuwe zaken op zien, nieuwe emoties op ontdekken. Hetzelfde is het geval met de muziek: bij elke luisterbeurt ontdek je nieuwe zaken, krijg je nieuwe emoties mee die in de muziek verwerkt zitten.

Het album kent slechts vijf songs maar dit zijn stuk voor stuk hoogtepunten. De mix van rock, jazz en klassieke elementen is meer dan enkel maar laten tonen hoe sterk de band technisch is, vaak een probleem bij progbands. Wel zit er in Moonchild een iets te lange, technische improvisatie die misschien niet altijd even interessant.

Hoogtepunten zijn wat mij betreft de vier andere songs. Deze zijn keer op keer bijzonder interessant en laten telkens weer nieuwe elementen los. Alleen daarom is dit al een album dat je als rockliefhebber een keer moet geluisterd hebben.

Punten: 9,5/10

167 - 1969 - Kinks - Arthur - Or The Decline And Fall Of Fall Of The British Empire

2008-10-20T22:08:00.004+02:00

The Kinks zijn samen met The Beatles wat mij betreft mee van de interessantste bands uit de jaren '60. In hun muziek hoor je alles wat je dezer dagen in Britpop nog terugvindt. Hun invloed is dus niet te ontkennen. Na "The Village Green Preservation Society" uit 1968 brachten ze in 1969 opnieuw een topalbum uit: "Arthur - Or The Decline And Fall Of The British Empire".

Ook hier staan weer enkele geniale popnummers op: Victoria, Yes Sir No Sir, Some Mother's Son en Shangri-La zijn geweldige songs. Het album is net als "Tommy" van The Who en "S.F. Sorrow" van The Pretty Things een conceptalbum, maar wel één waarvan het verhaal, dat ook rond het leven van een man in Engeland draait, een beetje coherenter en interessanter is uitgewerkt.

"Arthur - Or The Decline And Fall Of The British Empire" is dan ook weer zo'n geweldig Kinks-album dat elke Britpop-liefhebber zou moeten kennen.

Punten: 10/10

166 - 1969 - The Grateful Dead - Live/Dead

2008-10-19T13:11:00.004+02:00

Dit live-album van The Grateful Dead uit 1969 is het enige, échte psychedelische dat we tot nu toe in dit lange jaar zijn tegengekomen. De band stond bekend omwille van zijn optredens, dat erg gericht was op improvisaties en lang uitgesponnen composities.

Het album, dat 75-minuten lang is en slechts 7 nummers kent, is opgenomen op 27 februari 1969 in de Fillmore West in San Francisco. Het toont een band in grote vorm die musiceert, improviseert en soleert alsof het een lieve lust is. Daarbij zijn de lange, uitgesponnen solo's een stuk interessanter dan die van een band als Chicago.

Toch laat de plaat in het algemeen geen geweldige indruk na. Het is allemaal net iets teveel over-the-top, waardoor het niet altijd even interessant blijft. Het album is dan ook opmerkelijk omwille van de speelduur en de vele improvisaties, niet omwille van de songs.

Punten: 7/10

165 - 1969 - Isaac Hayes - Hot Buttered Soul

2008-10-19T02:26:00.002+02:00

Ik was totaal niet bekend met het werk van Isaac Hayes, waardoor ook de impact van zijn dood in augustus van dit jaar aan mij voorbij is gegaan. Nu ik "Hot Buttered Soul" heb beluisterd, snap ik de invloed van 's mans werk op soul al een stuk beter.

Dit album mag dan slechts vier nummers kennen, toch brengt het de soul die eerder in de jaren '60 verscheen naar een heel ander niveau. Hij brak met de standaard songlengtes van drie à vier minuten en ging voluit voor lange nummers (het kortste duurt vijf minuten, het langste achttien minuten).

Natuurlijk gaat het niet enkel om de lengte van de songs, maar ook om wat er gebracht wordt. Dit is erg bijzonder dankzij de fantastische stem van Hayes, maar ook door het meeslepende instrumentale werk. By The Time I Get To Phoenix is dan weer een song die een bijzonder trage opbouw kent, maar wel in een fantastische climax eindigt.

Isaac Hayes maakte met "Hot Buttered Soul" dan ook een erg bijzonder album uit dat alles uitstraalt wat "zwarte" muziek interessant kan maken. Voor mensen die niet bekend zijn met zijn werk is dat dan ook een absolute aanrader.

Punten: 10/10

164 - 1969 - The Youngbloods - Elephant Mountain

2008-10-16T17:00:00.000+02:00

Terwijl een Britse band als Fairport Convention folk gaat verruimen met allerhande vernieuwende arrangementen, kijkt een Amerikaanse band als The Youngbloods eerder richting rock om folk een weer iet of wat andere sound te geven.

De band doet dat op dit album relatief goed. Het is een aangenaam album om als achtergrondmuziek op te zetten en heeft met Darkness Darkness en Sham (met geweldige gitaarlijn) twee uitstekende songs. Toch is er niets wat er echt bovenuit schiet, waardoor het album eerder middelmatig maakt.

Zonde, want er zitten toch een aantal dingen in die wel boeiend zijn.

Punten: 6,5/10

163 - 1969 - Fairport Convention - Unhalfbricking

2008-10-15T17:00:00.000+02:00

Eind jaren '60 wilden bepaalde muzikanten een stapje verder gaan met folk dan dat de rest van de sixties gebeurde. Eén van die bands is Fairport Convention en op "Unhalfbricking" maken ze ergens de combinatie tussen Amerikaanse en Britse folk, maar zonder te klinken als een slap aftreksel.

De Dylan-cover Si Tu Dois Partir; (If You Gotta Go, Go Now) is daar een mooi voorbeeld van. Ook het elf-minuten durende A Sailor's Life klinkt bijzonder origineel en blijft boeien van begin tot einde (in tegenstelling tot bijvoorbeeld veel te lang nummers van een band als Chicago, ook al is het niet vergelijkbaar).

"Unhalfbricking" is na "Basket Of Light" van Pentangle opnieuw een best vernieuwend album in de folk-scene.

Punten: 8/10

162 - 1969 - Chicago - Chicago Transit Authority

2008-10-14T17:00:00.000+02:00

Positieve punten

Blazers in rockarrangementen
Meeslepende gitaarsolo's
Drie goeie zangers die de vocalen uitstekend delen
Enkele songs: Does Anybody Really Know What Time It Is, Beginnings, I'm A Man

Negatieve punten

EINDELOZE gitaarsolo's en nog eindelozer gitaargepiegel (Free Form Guitar)
Té lange songs waardoor de essentie totaal verloren gaat
Resultaat: een te lange en niet altijd even boeiende plaat

Punten: 6/10

161 - 1969 - Tim Buckley - Happy Sad

2008-10-13T17:00:00.000+02:00

"Goodbye And Hello" van Tim Buckley vond ik een geweldig album, maar "Happy Sad" ben ik niet zo enorm onder de indruk. Waar "Goodbye And Hello" geniale songs bevat, zoekt Buckley op dit album eerder het experiment op en maakt hij lang uitgestrekte, met jazz-invloeden bewerkte composities.

Hierdoor ben ik dan ook niet echt kapot van een song als Gypsy Woman die gewoon te lang duurt om echt interessant te zijn. Het even lange Love From Room 109 At The Islander (On Pacific Coast Highway) is dan misschien ongeveer even lang, het klinkt gewoon tien keer interessanter.

De grote troef is natuurlijk Buckley's stem. Het klinkt misschien wat pathetisch maar hij is en blijft een fantastische zanger, beter dan de meeste van de songs op dit album.

Punten: 7/10

160 - 1969 - Sly & The Family Stone - Stand!

2008-10-12T17:00:00.000+02:00

Na The Temptations nog meer funk! Sly & The Family Stone nam dit album op na het commercieel tegenvallende "Life" en was zowat het album van de waarheid voor de band. "Stand!" loste alle verwachtingen in en werd één van de best verkochte albums van de jaren '60. Daarnaast wist de band er ook een plaatsje mee te veroveren op het legendarische Woodstock, waar ze daarenboven nog één van de beste sets van de hele line-up speelde.

Dit album heeft dan ook alles om een succes te worden: goeie songs, een aanstekelijke sound en vernieuwende muzikale richtingen zonder dat inboet aan toegankelijkheid. Kortom, dit album mag best als vernieuwend gezien worden in de soul. Erg goed zijn ook de teksten die maatschappijkritisch en anti-rascistisch zijn.

Eén minpuntje dan toch? Het té lange Sex Machine. De andere songs zijn simelweg een stuk boeiender én meeslepender.

Punten: 8/10

159 - 1969 - The Temptations - Cloud Nine

2008-10-11T17:00:00.000+02:00

Van Led Zeppelin over MC5 naar The Temptations; zeg wat je wil, dit boek is perfect voor de muziekliefhebber met een bijzonder brede muzieksmaak. Na heavy rock en pre-punk krijgen we nu een plaatje vol met soul en een beetje funk voorgeschoteld.

Het zijn vooral die funky nummers die goed in de smaak vallen. De eerste helft van de plaat met Cloud 9, I Heard It Through The Grapevine en Runaway Child Running Wild klinken bijzonder innovatief en totaal verschillend van de soul op de tweede helft van de plaat. Ook dat tweede gedeelte is allesbehalve slecht, maar toch een stuk minder boeiend dan het eerste.

Dit album is dan ook vooral interessant dankzij het funk-gedeelte. De rest is de moeite om te beluisteren, maar is bijlange niet zo boeiend.

Punten: 7/10

158 - 1969 - MC5 - Kick Out The Jams

2008-10-10T17:00:00.000+02:00

"Kick out the jams, motherfuckers!" MC5 is één van de bands die al erg vroeg met hun geluid tegen het latere punk aanschurkten. Deze band kwam net als The Stooges uit Detroit en kunnen ook dankzij hun compromisloze geluid, linkse anti-establishment teksten en de dreiging die hun muziek oproept ook gemakkelijk als punk gecatalogeerd worden.

Er zat echter nog veel meer in hun muziek: bluesrock, psychedelica, rock & roll, garagerock; zolang het maar luid en ranzig was. Dit album is eigenlijk een live-registratie, blijkbaar was de band op hun best op het podium, wat het allemaal nog een stuk cooler maakt.

Eerder hadden we ook al The Monks, die je kon zien als een soort pre-punk band en ook MC5 maakt een verscheurende indruk op dit album.

Punten: 8,5/10

157 - 1969 - Led Zeppelin - Led Zeppelin II

2008-10-09T17:00:00.000+02:00

Nog meer Led Zeppelin! Ook hun tweede album smeekt om keer op keer beluisterd te worden. Dit album is slechts tussen het touren door opgenomen, maar is minstens gelijkwaardig, zoniet beter dan het eerste album.

"Led Zeppelin II" staat weer vol van de geweldige songs: Whole Lotta Love, Heartbreaker, Moby Dick en Thank You zijn gewoonweg geniaal! De riffs van Page, de stem van Plant; weinig muziek weet die combinatie te overtreffen en ook op deze plaat valt opnieuw alles perfect op z'n plaats.

Ook dit album is opnieuw zo'n klassieker waar weinig meer toe te voegen valt aan hetgeen er al over geschreven is. Ik duim alvast voor een reünietour maar of die er ooit zal komen...

Punten: 10/10

156 - 1969 - The Band - The Band

2008-10-08T17:00:00.000+02:00

The Band maakte met "Music From The Big Pink" al een erg bijzonder album, maar met hun self-titled tweede album overtreffen ze toch ruimschoots mijn verwachtingen. Gitarist Robbie Robertson plaatste zich op het voorplan als schrijver van de meeste songs op dit album en deed dit werkelijk subliem.

Zo haalde hij invloeden uit folk, country en rock en verwerkte ze tot schitterende songs zoals Rag Mama Rag, Night They Drove Old Dixie Down, Jemima Surrender en Jawbone. Deze mix van stijlen beïnvloedden jaren later nog bands zoals Counting Crowes en The Black Crowes.

"The Band" is een album met nog betere songs dan "Music From The Big Pink". Sowieso weer een tijdloos album.

Punten: 10/10

155 - 1969 - Led Zeppelin - Led Zeppelin

2008-10-07T00:28:00.000+02:00

Led Zeppelin is meer dan een band, Led Zeppelin is een icoon. Een icoon dat eind de jaren '60, begin jaren '70 het aangezicht van de rockmuziek deed veranderen en de shift deed maken van bluesrock naar de heavy rock. Natuurlijk zit er nog een hoop blues in, maar toch, wat zij maakten is behoorlijk uniek.

Dit eerste album, met geweldige songs als Dazed And Confused, Good Times Bad Times, Communication Breakdown en Babe I'm Gonna Leave You, is gewoonweg een mijlpaal; iets wat ook maar ieder beetje muziekliefhebber al jaren weet.

Deze plaat heeft dan ook maar weinig meer nodig dan: LUISTEREN NU!

Punten: 10/10

154 - 1969 - Quicksilver Messenger Service - Happy Trails

2008-10-06T17:00:00.001+02:00

Met "Happy Trails" van Quicksilver Messenger Service krijgen we in 1969 toch ook nog wat psychedelische rock voorgeschoteld. Dit album ken ik al een tijdje en is vooral bijzonder interessant voor mensen die van lange jams houden.

Zo is het album hoofdzakelijk opgebouw rondom de Who Do You Love-suite. Deze zes nummers, die een kant van de plaat bestreken, zit vol met geweldige instrumentale stukken en solo's die geweldig uitgewerkt zijn. Daarnaast heeft de band met Mona en Cavalry ook nog twee bijzonder interessante nummers (die bolstaan van de solo's) op de tweede helft van de plaat staan.

Misschien is het wel enigszins muziek voor muzikanten, maar toch weet "Happy Trails" in z'n geheel best te overtuigen.

Punten: 7,5/10

153 - 1969 - The Velvet Underground - The Velvet Underground

2008-10-05T17:00:00.000+02:00

The Velvet Underground staat toch vooral als experimenteel en smerig te boek, het was dan ook een verrassing om op deze CD gepolijste, goed afgewerkte, slechts hier en daar experimentele Songs te horen. De reden hiervoor was simpel: John Cale had de band verlaten en de eindverantwoordelijkheid voor de songs lag voornamelijk bij Lou Reed.

Op dit minder experimentele karakter van het album heb ik echter niets aan te merken. Een band die werkt met allerlei geluiden, maar er tegelijk goede songs rond kan schrijven, krijgt mijn appreciatie meer dan The Velvet Underground van "White Light/White Heat". De shock na het beluisteren van het album is een stuk minder, maar toch zijn het stuk voor stuk songs die wel de nodige luisterbeurten nodig hebben om door te dringen.

Favorieten? What Goes On, Pale Blue Eyes, Candy Says en Beginning To See The Light. Dit album is wat mij betreft het beste wat ik van The Velvet Underground heb gehoord.

Punten: 10/10

152 - 1969 - Elvis Presley - From Elvis In Memphis

2008-10-04T17:00:00.000+02:00

Het verbaasde me dat Elvis slechts met drie albums in deze lijst aanwezig was, na de beluistering van "From Elvis In Memphis" werd me alweer snel duidelijk waarom: hij heeft gewoonweg geen onvergetelijk album gemaakt. Zijn beste songs moeten gewoon verzameld worden op een best off, dan kan je spreken van een geweldige collectie. Als je je echter door elf nummers moet wringen om dat ene pareltje te vinden, dan heb je al snel genoeg van Elvis.

Dat ene nummer op dit album is In The Ghetto. Hij maakte verder in zijn carrière geen enkel nummer dat zo expliciet politiek getint was, maar dit is toch een voltreffer. Schitterende song op een voor de rest weinig schokkend album.

Punten: 5/10

151 - 1969 - Dusty Springfield - Dusty In Memphis

2008-10-03T17:00:00.000+02:00

"A Girl Called Dusty" vond ik eerder al een best onderhoudend album, met een aantal echte topsongs. Met "Dusty In Memphis" probeerde ze haar carrière, die enigszins op een dood spoor terecht was gekomen, in dé stad van de muziek en soul terug vlot te trekken.

Je hoeft alleen al maar naar Son Of A Preacher Man te luisteren om hiervan overtuigd te raken. Enkel dit is al een fantastische song die ervoor zal zorgen dat ze nooit vergeten wordt. De rest van het album is genietbaar, maar zeker niet van het niveau van een Arethe Franklin die toch de betere songs maakte.

Toch verdient dit album zeker een plaatsje in de lijst. Dusty is een geweldige zangeres en wordt vaak nogal eens onder de mat geveegd, iets wat mij betreft zeker niet terecht is.

Punten: 8/10

150 - 1969 - Nick Drake - Five Leaves Left

2008-10-02T17:00:00.000+02:00

Het is al bijna 40 jaar geleden dat Nick Drake's "Five Leaves Left" uitkwam, maar dat zou je geen moment zeggen. Dit album klinkt alsof het gisteren uitkwam, mede dankzij de geweldige productie van Joe Boyd (o.a. ook nog R.E.M. en Pink Floyd).

Natuurlijk zijn de songs op dit album stuk voor stuk ijzersterk. Kippevelmomenten? De opener Time Has Told Me en het schitterende Cello Song. Ook River Man is een pracht van een nummer. Deze songs zijn stuk voor stuk zo knap dankzij de geweldige, ietwat ingehouden zang van Nick Drake, het prachtige gitaarspel en de fantastische orchestratie op zowat het hele album. Drake zingt dan niet met de pathos van een Tim Buckley, zijn zang komt nog een stuk emotioneler over.

Nick Drake behaalde met "Five Leaves Left" slechts weinig commercieel succes, maar dit is wel één van die pareltjes die je zeker gehoord moet hebben.

Punten: 10/10

149 - 1969 - Rolling Stones - Let It Bleed

2008-10-01T17:00:00.000+02:00

Na een aantal luisterbeurten van "Let It Bleed" wist ik weer waarom ik The Beatles boven The Rolling Stones verkies: The Rolling Stones maakten songs, The Beatles albums. Waar ik op de albums van de Fab Four vaak geen enkel fout nummer tegenkwam, steekt bij mij vooral de opener en de afsluiter op dit album er bovenuit.

Gimme Shelter en You Can't Always Get What You Want zijn dan ook absolute klassiekers. Op de rest van het album doen de Stones het absoluut niet slecht, maar het is gewoon niet bijzonder genoeg om mij te pakken te krijgen.

Het album is dus niet slecht, maar de Stones weten "Beggars Banquet" bijlange niet te overtreffen.

Punten: 7/10

148 - 1969 - Pentangle - Basket Of Light

2008-09-30T17:00:00.000+02:00

Vernieuwende folk mag dan een vreemde uitspraak zijn, hetgeen Bert Jansch en Jacqui McShee op het album "Basket Of Light" maakten onder de noemer Pentangle past hier wel perfect onder.

Dit klinkt immers in z'n geheel niet meer als het debuutalbum van Joan Baez of "The Freewheelin' Bob Dylan". Dit album krijgt een geheel Oosterse sound, mede dankzij de veelvoorkomende sitar, terwijl het nog steeds gerust folk mag genoemd worden. Dit komt uiteraard mede door de zangstijl van Jacque en het kenmerkende gitaarspel van Bert Jansch.

De folkies van de jaren '60 waren hier dan ook niet zo gelukkig mee, maar enkele decennia later blijft het wel beter hangen dan pakweg de albums van Joan Baez of het soloalbum van Bert Jansch omwille van de vernieuwende sound.

Punten: 8/10

147 - 1969 - Bee Gees - Odessa

2008-09-29T17:00:00.000+02:00

Als er één band is, waar ik nooit uit eigen beweging naar geluisterd zou hebben, zijn het wel de Bee Gees. Deze band heeft duidelijk nog héél andere, veel creatievere zaken gedaan dan de foute disco van Stayin' Alive. Eind jaren '60 werden ze zelfs gezien als de opvolgers van The Beatles, dankzij hun "White Album" of "Sgt. Peppers", "Odessa".

Ook "Odessa" was een conceptalbum maar van een heel andere orde als "Tommy" van The Who. Waar de Britten verdronken in een wat matig verhaaltje (met schitterende muziek, dat wel), wisten de Bee Gees muzikaal een lijn van zachte, goed gearrangeerde pop neer te zetten. Wat betreft de echte songs steken er vooral opener Odessa (City On The Black Sea) en I Laugh At Your Face uit. Toch zijn mijn favoriete stukken vooral de schitterende orchestrale nummers British Opera en Seven Seas Symphony.

Dat de Bee Gees zo'n muziek gemaakt hebben, was voor mij dan ook een openbaring. Sowieso misschien wel hun beste en meest tijdloze album ooit.

Punten: 10/10

146 - 1969 - Miles Davis - In A Silent Way

2008-09-28T17:00:00.000+02:00

Miles Davis wist me al gedeeltelijk voor de jazz te winnen op "Kind Of Blue", maar op "In A Silent Way" maakt hij zonnodig nog meer indruk. De muziek op dit album is namelijk makkelijk te beschouwen als behangpapier, muziek die wel aanstaat als achtergrond, maar waar je verder nauwelijks naar luistert.

Echter, op zijn eigen manier weet Davis jazz opnieuw uit te vinden door er een soort relaxe vorm van het genre van te maken: soft jazz. Het kan perfect als achtergrondmuziek dienen, maar als je er maar even beter naar gaat luisteren, verbaas je je dat deze muziek ook zo boeiend klinkt.

Miles Davis is dan ook één van de weinige muzikanten die jazz wat mij betreft erg interessant maakt. Net als "Kind Of Blue" een prachtig album.

Punten: 8,5/10

145 - 1969 - The Who - Tommy

2008-09-27T17:00:00.000+02:00

"Tommy" van The Who vind ik allicht zowat het beste album dat ik van The Who ken. Niet zozeer omwille van het concept of het verhaal dat erachter hangt, dat is namelijk niet zo enorm vernieuwend of boeiend; wel omwille van de uitwerking en de algehele geweldige muziek op dit album.

Het concept geeft dit album namelijk een heel eigen dynamiek: bepaalde stukken worden regelmatig herhaald, maar telkens op een andere manier. Qua songs moet het wel één van de betere pure rockalbums van de late jaren '60 zijn. Het songmateriaal is erg divers (instrumentale stukken, theatrale rocksongs en erg basic rocknummers waarin akoestische gitaar een centrale rol speelt) waardoor bij elke luisterbeurt er wel nieuwe zaken te ontdekken vallen. Hierdoor kan je het album keer op keer op keer beluisteren zonder het beu te worden. Telkens zit er wel weer een ander stuk in dat aanspreekt.

The Who verliest punten voor het concept an sich, maar wint er voor de songs op het album; en dat is tenslotte wat telt.

Punten: 8,5/10

144 - 1969 - The Beatles - Abbey Road

2008-09-26T17:00:00.000+02:00

Aan "Abbey Road" wordt vaak voorbijgegaan als er over albums van The Beatles gesproken wordt. "Revolver", "Sgt. Peppers", "The White Album", zelfs hun eerdere albums krijgen vaak meer aandacht dan dit meesterwerk.

Voor mij rocken The Beatles op dit album harder dan in de rest van hun oeuvre. Opener Come Together heeft een geweldige vibe; het gehele slot (Polythene Pam, She Came In Throught The Badroom Window, Golden Slumbers, Carry That Weight en The End) staat bol van het fantastische gitaarwerk en ook een song ergens in het midden als You Never Give Me Your Money rockt zowat de rest van hun werk hun broek uit. Something, niet geschreven door Lennon of McCartney maar door Harrison, is dan weer een zachter nummer, maar misschien wel één van de mooiste in hun repertoire.

Zowat de hele plaat werkt dan ook, van begin tot eind. Er is geen enkele slechte song op te bekennen, waardoor dit naar mijn bescheiden mening wel degelijk in de top van het Beatles-werk past; naast een album als "Sgt. Peppers".

Punten: 10/10

143 - 1969 - Creedence Clearwater Revival - Green River

2008-09-25T17:00:00.000+02:00

Na "Bayou Country" was "Green River" het tweede album van Creedence Clearwater Revival in 1969. In principe is deze plaat meer van hetzelfde, maar dat blijkt aan het eind van de rit eerder een goede dan een slechte zaak.

Ze slagen er met onder anderen Green River, Tombstone Shadow en Bad Moon Rising namelijk in om een aantal goeie rocksongs af te leveren. Ook de rest van de plaat is aangenaam luisterwerk. Opnieuw geen fratsen, gewoon rocken.

Punten: 9/10

142 - 1969 - Johnny Cash - San Quentin

2008-09-24T17:00:00.000+02:00

Wat ik van Johnny Cash denk? Dat kan je makkelijk terugvinden in mijn bespreking van "At Folsom Prison". Op "San Quentin" gaat hij verder op de toen ingeslagen weg; kernwoorden op deze plaat zijn dan ook: gevangenis, live en geniaal!

Slechts één song op deze plaat is dezelfde als op "At Folsom Prison" namelijk Folsom Prison Blues. Daarnaast zijn op "San Quentin" een aantal overbekende songs te vinden: I Walk The Line, Boy Named Sue en Ring Of Fire. Stuk voor stuk geniaal gebracht door The Man in Black, overgoten met een dikke saus van overdonderend applaus van zijn publiek. Mijn favorieten zijn echter Wreck Of The Ol'97, Darlin Companion en het fantastische San Quentin.

Dit is wat mij betreft misschien wel hét ultieme album van Johnny Cash.

Punten: 10/10

141 - 1969 - The Flying Burrito Brothers - The Gilded Palace Of Sin

2008-09-23T17:00:00.000+02:00

Country yieehaaaaa! Akkoord, ik ben nooit echt lief geweest voor country, maar het album van The Byrds kon ik wel smaken. Gram Parsons stapte nadat "Sweetheart Of The Rodeo" uitgekomen was alweer uit de band en richtte The Flying Burrito Brothers op, samen met Chris Hillman.

Dat zij de sound van die Byrds-plaat bepaalden, wordt al redelijk snel duidelijk. Ook The Gilded Palace Of Sin klinkt erg country-rock; maar niet het soort country dat ik in de afgelopen 140 albums verschillende malen uitgekost heb, wel de country (rock) die prima klinkt en die ook een niet-liefhebber kan smaken. Vooral met de nummers Hot Burrito Nr. 1 en Hot Burrito Nr. 2 maakten ze twee schitterende songs. Ook My Uncle en Christine's Tune (A.K.A. Devil In Desguise) staan er nog twee vermeldenswaardige nummers op deze plaat.

Waar ik meestal zo snel mogelijk country uit wil zetten, kan ik dit album zeker appreciëren. Samen met Marty Robbins misschien wel mee van het betere country-werk dat ik al gehoord heb uit dit boek.

Punten: 8,5/10

140 - 1969 - Blood, Sweat & Tears - Blood, Sweat & Tears

2008-09-22T17:00:00.000+02:00

Hoe klinkt een mix van jazz, rock en een brassband? Juistja, Blood, Sweat & Tears. Deze band deed een heel ander kunstje dan zowat al haar generatiegenoten maar sloeg er wonderwel in om deze drie stijlen te vermengen.

Met Smiling Phases en de megahit Spinning Wheel staan er dan ook twee erg opvallende songs op het album. Daarnaast verrast de band je de ene maal met een eerder uit de psychedelische rock gehaalde "orgel"-arrangement, terwijl ze even later de blazers laten "jazzen" alsof het niets is. Leuk is ook het nummertje Blues waarin na enkele minuten een stukje Sunshine Of Your Love van Cream verwerkt zit.

Toch is het niet van begin tot einde succes; een aantal nummers zijn weinig verrassend waardoor het album niet helemaal weet te boeien.

Punten: 7,5/10

139 - 1969 - Crosby, Stills & Nash - Crosby, Stills & Nash

2008-09-21T17:00:00.000+02:00

Crosby, Stills & Nash; het klinkt als één of andere goedkope tent ergens aan de kant van de highways in de Verenigde Staten. Niets is echter minder waar want dit was een echte supergroep. De band werd gevormd uit het uiteenspatten van drie andere bands: The Byrds (Crosby), Buffalo Springfield (Stills) en The Hollies (Nash).

Op hun self-titled release mocht deze superband dan ook niet falen. En dat doen ze allerminst! De band laat zich opmerken door knappe songwriting, waarbij niet gekozen wordt voor ingewikkelde maar vooral "back-to-basics maar toch nog net een stapje verder"-songstructuren. Laten zich vooral opmerken: Suite: Judy Blue Eyes, Marrakesh Express, Guinnevere en Long Time Gone. Ook Pre-Road Downs verdient een eervolle vermelding.

Wat maakt deze band nu zo speciaal? Welja, de al genoemde songstructuren, maar vooral de perfecte harmonieën die de stemmen vormen. Weinig bands komen met drie stemmen aan zo'n coherente sound.

Dit debuut was dan ook een schot in de roos.

Punten: 9/10

138 - 1969 - Creedence Clearwater Revival - Bayou Country

2008-09-20T17:00:00.001+02:00

Ondanks fratsen als Captain Beefheart en een gestoord genie als Frank Zappa ligt het hoogtepunt van het psychedelica-tijdperk achter ons. Muzikanten en bands als Neil Young, The Beatles en The Byrds gingen elk op hun eigen manier terug op zoek naar de essentie van het muziek maken: het schrijven van goede nummers.

Een band als Creedence Clearwater Revival mag hier ook onder geschaard worden. Zij gaan op zoek naar de roots en spelen een soort bluesrock, maar één die wel op de toekomst gericht is en niet "retro" klinkt. Songs als Born On The Bayou, de geweldige Little Richard-cover Good Golly Miss Molly en het overbekende Proud Mary zijn hier het mooiste bewijs van.

Ik ben alvast tevreden: psychedelica was een leuke periode, maar geef mij toch maar een goeie pot rock'n'roll.

Punten: 8,5/10

137 - 1969 - Captain Beefheart And His Magic Band - Trout Mask Replica

2008-09-19T17:00:00.000+02:00

Frank Zappa & The Mothers Of Invention vergden met hun plaat "We're Only In It For The Money" bijzonder veel van me. Soms gebeurt het dat er een plaat aan me voorbijkomt die écht teveel van me vraagt. Duke Ellington's "Ellington At Newport" was zo een plaat en Captain Beefheart's "Trout Mask Replica" is er opnieuw zo één.

Waar "We're Only In It For The Money" te beluisteren is voor een normale sterveling is "Trout Mask Replica" dat allerminst. Hier moet je ofwel zwaar voor aan de geestesverruimende middelen zitten om de gehele boodschap te verstaan of compleet gek zijn. De 28 (!!!!) nummers zijn op zogoed als geen enkel moment als "muziek" te herkennen, om compleet gek van te worden!

Captain Beefheart's "Safe As Milk" vond ik wel bijzonder interessant, deze is me net een brug te ver.

Punten: Onnodig, onbeluisterbaar

136 - 1969 - Neil Young With Crazy Horse - Everybody Knows This Is Nowhere

2008-09-18T17:00:00.000+02:00

Ik keek best uit naar dit album van Neil Young. Zijn bijdrages op het album van Buffalo Springfield waren veruit de interessantste en staken met kop en schouders boven het werk van de andere songwriters uit. Met "Everybody Knows This Is Nowhere" komen we ook in 1969 en een beter eerste album hadden ze niet kunnen voorschotelen.

Neil Young zet samen met zijn band Crazy Horse een geweldige prestatie neer die je van bij het begin van Cinammon Girl tot het eind van Cowgirl In The Sand doet verlangen naar meer. Er staan nummers van 10 minuten op, er staan kortere rockende nummers op, maar nergens kreeg ik het gevoel dat het teveel werd. Het hele album vormt een geheel waar nergens iets op af te dingen valt.

Dit album brengt dan ook de echte gitaarrock terug waar het hoort te zijn. Geen tirlantijntjes met uitstapjes naar psychedelica; gewoon zeven nummers schrijven die een duidelijk "rock"-gevoel meegeven. "Everybody Knows This Is Nowhere" is dan ook een uitstekend ROCK-album.

Punten: 10/10

135 - 1968 - Mothers Of Invention - We're Only In It For The Money

2008-09-17T17:00:00.000+02:00

Zij die niet herkennen waar de albumcover vandaan komt, gelieve onder die steen vandaan te komen en een aantal posts terug te keren. Frank Zappa en Mothers Of Invention parodiëren hier de cover van "Sgt. Peppers" en doen dit eigenlijk redelijk grappig.

Het vorige album van Mothers Of Invention vond ik wel aardig, maar het was me allemaal net wat té gek. Ook op dit album heeft Zappa vooral geen compromissen gesloten, maar toch is het allemaal net ietsjes verteerbaarder. Alle nummers lopen zowat in elkaar over, er wordt gespeeld met effecten, stemmen worden vervormd, niets klinkt zoals je het op het eerste gehoor denkt te hebben gehoord; maar toch valt er op dit album best wat te genieten. Daarbij komt natuurlijk nog een flinke portie humor die doorheen de nummers loopt en je weet dat je te maken hebt met een aardig album.

Toch is dit niet het soort albums dat ik hierna nog vaak zal opzetten. Leuk als een soort aardigheidje tussendoor, maar niet om alle dagen te beluisteren.

Punten: 8/10

134 - 1968 - The Beatles - The Beatles (aka The White Album)

2008-09-16T17:00:00.001+02:00

Een dubbelalbum met daarop dertig songs die stuk voor stuk toppers zijn; dat konden enkel The Beatles. De band was dan wel niet meer wat het moest zijn, de meesten konden niet meer door één deur met elkaar, toch sloegen ze er op de één of andere manier nog wel in om prima nummers te schrijven.

Natuurlijk zijn McCartney en Lennon geweldige songwriters, maar ook Harrison stond zijn mannetje met naar mijn idee het beste nummer op de plaat: While My Guitar Gently Wheeps. Andere toppers? Ach, Back In The U.S.S.R., Happiness Is A Warm Gun, Martha My Dear, Blackbird, Julia, Birthday, Yer Blues, Helter Skelter, Revolution 1, Cry Baby Cry; de lijst lijkt wel eindeloos.

Na "Sgt. Peppers" was dit een ruk naar een heel ander soort muziek, de band ging liedjes schrijven, maar ook stevige gitaarrock maken. The Beatles moet dan ook één van de meest veelzijdige bands ooit zijn.

Punten: 10/10

133 - 1968 - The Byrds - Sweetheart Of The Rodeo

2008-09-15T17:00:00.001+02:00

Het zesde album van The Byrds, het vijfde in het boek, is een album dat allesbehalve aansluit op de folk, hippiemuzik en lichte psychedelica die de band eerder maakte. Na het vertrek van David Crosby en Michael Clarke ging de band namelijk een heel andere richting uit: country! Howdy boys!

Vervangers van Crosby en Clarke waren Kevin Kelley en Gram Parsons. Die laatste was het enige bandlid dat credits kreeg voor song-writing op dit album. Twee songs waren mede van zijn hand namelijk Hickory Wind en One Hundred Years From Now. Al de rest waren interpretaties van songs van andere songwriters zoals Charles en Ira Louvin, Woody Guthrie en last but not least Bob Dylan.

De country-rock op dit album mag wel redelijk vooruitstrevend genoemd worden. Veel artiesten haalden hier later hun inspiratie uit en het geluid dat ze neerzetten verschilde van pakweg een Merle Haggard. Ergens is Sweetheart Of The Rodeo zelfs leuk om naar te luisteren, ook al ben ik allesbehalve een country-fan.

Na dit album viel de band helemaal uit elkaar, maar toch hadden The Byrds weer een album neergezet dat later de nodige invloed zou uitoefenen op de country. Chapeau!

Punten: 7,5/10

132 - 1968 - Van Morrison - Astral Weeks

2008-09-14T17:10:00.000+02:00

OK, cut the crap, ik ga het maar onmiddellijk zeggen: een grote fan van Van Morrison zal ik nooit worden. Daar veranderd ook enkele keren luisteren naar "Astral Weeks" helemaal niets aan. Hoe dit komt? Niets op dit album schiet ook maar iets boven de middelmaat uit, nergens klinken de nummers gevarieerd en op geen enkel moment schiet ik op met het idee dat dit nummer echt een topper is. De redenen hiervoor zijn legio: instrumentatie (ondanks de schitterende dwarsfluit) raakt mij amper, de nummers zitten niet bepaald gevarieerd in elkaar en ook Morrison's stem blijft redelijk op de vlakte.

Al bij al is dit album dus redelijk doorsnee. Hier zullen zeker liefhebbers voor te vinden zijn, maar die schrijft niet op deze blog.

Punten: 6/10

131 - 1968 - The Zombies - Odessey And Oracle

2008-09-13T17:00:00.001+02:00

Dit is een album dat echt te plat is voor woorden; althans, dat was mijn oordeel na enkele nummers luisteren. "Odessey And Oracle" is echter geen album dat je na één luisterbeurt kunt beoordelen want eenmaal je wat dieper gaat graven, blijkt dit enorm interessant te worden.

The Zombies bleken met hun Britse, psychedelische pop immers een kind van hun tijd te zijn, maar langs de andere kant zijn er juweeltjes terug te vinden op dit album die allesbehalve "verouderd" klinken. Ze klinken nog enorm fris en geven hun pracht luisterbeurt na luistebeurt prijs. Meest bekende nummers is uiteraard Time Of The Season, reeds in hopen commercials en series gebruikt, 2 miljoen exemplaren van verkocht...alleen jammer dat de single uitkwam toen de band al gesplit was, wegens gebrek aan succes.

Dat doet uiteraard geen afbreuk aan de pracht van "Odessey And Oracle". Voor de fans van The Beatles zeker een aanrader.

Punten: 9/10

130 - 1968 - Scott Walker - Scott 2

2008-09-12T17:00:00.001+02:00

Scott Walker maakte met "Scott 2" een album dat totaal niet in de tijdsgeest van eind de jaren '60 paste. Vooral zijn vocaal werk en de pompeuze, eerder klassieke arrangementen springen op dit album namelijk in het oor. Geen psychedelica of andere lichte popdeuntjes te bespeuren op dit album dus!

Het best kan Scott Walker misschien vergeleken worden met Jacques Brel. De drie, meest opvallende nummers op dit album zijn er dan ook van Brel: de opener Jackie (waarna eigenlijk de rest van de plaat overbodig wordt), Next en The Girls And The Dogs. Voor de rest luistert het allemaal aardig weg, maar is het allesbehalve wereldschokkend.

De drie Brel-nummers maken dit album wel tot een topper. Scott Walker, geweldige zanger.

Punten: 8/10

129 - 1968 - Caetano Veloso - Caetano Veloso

2008-09-11T17:00:00.000+02:00

Os Mutantes bracht eerder in 1968 al een goed album uit, maar mijn absolute favoriet op het vlak van Braziliaanse muziek op dit moment is Caetano Veloso. Dit album brengt psychedelica maar dan wel met een exotische, Braziliaanse twist. Geen kopie dus van al het Brits en Amerikaans geweld, maar een heel eigen interpretatie van het genre.

Een belangrijk elemenent hiervoor is de taal: alle nummers zijn in het Portugees gezongen. Je moet echter geen schrik hebben, de teksten zijn wat mij betreft niet essentieel in de hele ervaring van het album.

Laat je immers wegzinken in de schitterende de muziek die Latijn-Amerikaans geïnspireerd is, maar wel met schitterende gitaarakkoorden erin verwerkt. De muziek klinkt bijzonder dromerig en neemt je mee op een reis doorheen je gedachten; misschien dat dit niet de bedoeling is van dit album, maar bij mij heeft het in ieder geval wel dat effect.

Wat betreft de songs: vooral Tropicalia, Clarice en Clara steken er bovenuit. Deze zijn allemaal geweldig en slepen je mee in een wereld van ritmes, langs de vreemde taal heen.

Na de bossa nova, waar meer bedenkelijk materiaal van is voorbijgekomen dan interessant, en Os Mutantes het absolute hoogtepunt in de Braziliaanse muziek van de jaren '60.

Punten: 10/10

128 - 1968 - Jeff Beck - Truth

2008-09-10T17:00:00.000+02:00

Een gitarist neemt een album op met The Yardbirds, waar hij onder andere samenspeelt met met Jimmy Page. Verlaat de band 18 maand later, deels dankzij een verslaving aan de sterke drank en gaat dan maar solo spelen. Hij componeert een aantal hitjes en brengt een album uit waarop ook weer een aantal nummers staan die mede gecomponeerd zijn door Jimmy Page en het geheel werd ingezongen door Rod Stewart. Dat is zowat het verhaal van Jeff Beck tot hij het album "Truth" uitbracht.

Met dit album bewees hij echter één van de gitaarhelden van de jaren '60 te zijn. Zijn gitaarmelodieën zitten vol gevoel en zijn schitterend gespeeld. Dit is geen gitaarheld die enkel maar wil tonen hoeveel noten hij per halve seconde kan spelen, wel is van belang hoe hij ze speelt.

Op het album staat ook een cover van You Shook Me, hetzelfde nummer dat Led Zeppelin enkele maanden later zou coveren. Deze is niet slecht gebracht, maar diegene van Led Zeppelin klinkt nog een tikkeltje beter. Voor mij bevindt het hoogtepunt zich absoluut bij het instrumentale nummer Beck's Bolero, schitterend gespeeld, puur vakmanschap.

Jeff Beck stond niet voor niets in de top-20 van de gitaarhelden in Rolling Stone. Eén van de betere albums die ik al hoorde in het boek.

Punten: 10/10

127 - 1968 - The Band - Music From Big Pink

2008-09-09T17:00:00.000+02:00

Heerlijk, zo'n compleet andersklinkend album in tijden van psychedelica. Hoe goed ze ook mogen zijn, ze klinken toch een stuk vergankelijker dan de muziek die The Band maakt. Hun country-rock klinkt tijdloos en blijft na tal van luisterbeurten overeind.

Wie is The Band nu eigenlijk? Zij begeleidden Bob Dylan en met drie songs geschreven door de master himself kregen zij nu ook de nodige aandacht. Een vaste stijl, zelfs een vaste zanger is bij The Band evenmin te vinden: alles wisselt af maar tegelijk blijf je ook een zeker stramien ontdekken dat doorheen heel het album loopt.

Topnummer is natuurlijk de hit The Weight, maar ook een song als Chest Fever kan ik bijzonder goed appreciëren. Ook de andere songs zijn goed en luisteren lekker weg; een album waar je weinig mis mee kan doen!

Punten: 8,5/10